Μια αρκούδα που την έλεγαν Μπέττυ

Καληνύχτα

2011-05-04T21:30:00.000+03:00

«Μια φορά είδα τον Θανάση θυμωμένο», είχε πει παλιότερα ο Κώστας Κακαβάς. «Όταν γυρίζαμε μια ταινία, τη Μυρτιά, εμπνευσμένη από ένα τραγούδι που μας έδωσε ο Μίκης Θεοδωράκης. Ήταν μαζί μας και η Γκέλυ Μαυροπούλου. Κάποιος έφερε περιστέρια και άρχισε να τα σκοτώνει μπροστά μας. Πετάχτηκε ο Θανάσης, τον έπιασε από τον γιακά και τον σήκωσε ψηλά με το ένα χέρι. "Κάθαρμα, εγώ πηγαίνω και τα ταϊζω και συ ήρθες να τα σκοτώσεις?"».

Καληνύχτα σεμνέ, ταπεινέ και ευαίσθητε Θανάση. Σε ανθρώπους σαν και σένα αξίζει ο Παράδεισος.

Φταίμε όλοι;

2010-07-24T07:21:00.003+03:00

Είμαστε ήδη μάρτυρες μιας καλά οργανωμένης επικοινωνιακής εκστρατείας, η οποία εκπέμπει αγωνιωδώς το σήμα του κινδύνου: Πρέπει να ενωθούμε όλοι, να στηρίξουμε αδιαμαρτύρητα τα σκληρά μέτρα, να ξεχάσουμε ή να θυσιάσουμε ό,τι πολύτιμο “κεκτημένο” μάς “παραχωρήθηκε” από το κοινωνικό κράτος. Φταίμε όλοι! Ο δήμιος και το θύμα στην ίδια μοίρα, αυτός που συσσώρευσε αμύθητα κέρδη κι εκείνος που εξοντώθηκε από την εκμετάλλευση, είναι επιτέλους ισότιμοι εταίροι. Μαζί λοιπόν πρέπει να αντιμετωπίσουν την επικείμενη θεομηνία, η οποία απειλεί -προσέξτε- όχι πια το κοινωνικό Κράτος, αλλά την ίδια την Πατρίδα! Στο όνομά της γίνεται η έκκληση, στο όνομά της εκβιάζεται η συναίνεση, απέναντί της είμαστε ολοι υπόλογοι, συνυπεύθυνοι, συμμέτοχοι και... συνένοχοι. Επειδή θεωρούμε ότι η επίκληση αυτής της συλλογικής ενοχής είναι μια καλοστημένη παγίδα, θέσαμε το ερώτημα "Φταίμε όλοι λοιπόν;" ζητώντας απο την Πέπη Ρηγοπούλου, τον Δημήτρη Σεβαστάκη, τον Σταύρο Σταυρίδη και τον Ξενοφώντα Κομνηνό να απαντήσουν αντικρούοντάς το.

Επιμέλεια: Στ. Μαυροειδής [http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=554985]

Απάντηση σε ένα επίκαιρο ερώτημα

Της Πέπης Ρηγοπούλου*

Η έννοια της συλλογικής ενοχής είναι ένα εργαλείο καταπίεσης ή και εξόντωσης ολόκληρων λαών που κατασκευάζεται και χρησιμοποιείται με εξαιρετικά αποτελέσματα

Το πρώτο που μου έρχεται να απαντήσω στο ερώτημα αυτό είναι ένα απλό "όχι". Έτσι αυθόρμητα και μέσα από το βάθος της ψυχής μου. Δεν είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι. Δεν ασκήσαμε όλοι εξουσία και σε όσους συνέβη, δεν την άσκησαν στον ίδιο βαθμό και με τον ίδιο τρόπο, όπως και να την αντιλαμβάνονταν, κάθετα είτε οριζόντια. Και επί πλέον κάθε άποψη περί συλλογικής ευθύνης μυρίζει ρατσισμό. Κανένας λαός δεν «φταίει» ολοκληρωτικά. Γιατί αν δεχτούμε κάτι τέτοιο, τότε μπορούμε εκ των υστέρων να δώσουμε δίκιο στην παράνοια του Χίτλερ, στον Στάλιν που εξόριζε κατά κύματα τις διάφορες εθνότητες στα βάθη της Ασίας, στον Πολ Ποτ που αποφάσιζε να «καθαρίσει» τον δικό του λαό, εξορίζοντας τους αρρώστους από τις πόλεις. Η έννοια της συλλογικής ενοχής είναι ένα εργαλείο καταπίεσης ή και εξόντωσης ολόκληρων λαών που κατασκευάζεται και χρησιμοποιείται με εξαιρετικά αποτελέσματα. Γιατί βασίζεται σε ένα βαθύ και καθοριστικό δίπολο που κυριαρχεί συχνά στις ανθρώπινες κοινωνίες: Δίπολο που περιλαμβάνει από την μια την τάση δαιμονοποίησης του διαφορετικού από τον θύτη και από την άλλη το αίσθημα ενοχής στην ψυχή του θύματος. Τι είναι και πώς αναπτύσσεται το αίσθημα αυτό; Γιατί σε άλλους είναι έντονο και σε άλλους πιο χαλαρό;

Αρνούμενοι αυτό το δίπολο μπορούμε λοιπόν να ξεφύγουμε τόσο από την αδιέξοδη δαιμονοποίηση των άλλων, ως των απόλυτων κακών, όσο και από την ενοχική δαιμονοποίηση του εαυτού μας. Αυτό που συμβαίνει αυτήν την ώρα στην Ελλάδα είναι αφ' ενός καρπός μιας κρίσης της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και ευρύτερα του μοντέλου ζωής και ανάπτυξης του πολιτισμού, και αφʼ ετέρου μιας εσωτερικής κρίσης θεσμών και αξιών που συνοδεύει και επιτείνει την οικονομική. Η περίοδος που ονομάστηκε συμβατικά "μεταπολίτευση" βασίστηκε σε ένα ψέμα, πάνω στο οποίο οικοδομήθηκαν τα κόμματα και οι διάφορες άλλες εξουσίες. Το ψέμα αυτό ήταν ότι ο ελληνικός λαός -υπό την ηγεσία, υποτίθεται, των αποτυχημένων πολιτικών ηγεσιών του που σήκωσαν ξανά κεφάλι με την πτώση της Χούντας- σύσσωμος αγωνίστηκε για να πέσει η χούντα των Συνταγματαρχών. Έτσι εν μια νυκτί όλοι και όλα απέκτησαν ένα άρωμα ληξιπρόθεσμης αντίστασης.

Η θολή μεταπολίτευση και η νεκρανάσταση των αποτυχημένων πολιτικών ηγεσιών παρήγαγαν σε σημαντικό -αλλά σε καμιά περίπτωση απόλυτο- βαθμό πλατιά στρώματα κατʼ εικόνα και ομοίωσή τους. Ένα πλαίσιο όπου το πελατειακό σύστημα, η οικογενειοκρατία, το ρουσφέτι και η κομπίνα έγιναν αυτονόητος τρόπος ζωής. Από την πολιτική της μεταπολίτευσης ο δρόμος ήταν ανοιχτός όχι μόνο για την οικονομική φούσκα του χρηματιστηρίου, αλλά και για την πολιτιστική φούσκα των ταλέντων μιας χρήσεως που πλασάρονται από συμφέρον ή βλακεία από τα μήντια. Τα όρια της ελληνικής ευθύνης είναι περίπου αυτά.

Αλλά και αυτή την ευθύνη είναι αδιανόητο να πούμε ότι την μοιραζόμαστε είτε όλοι οι Έλληνες είτε μόνον οι Έλληνες. Δεν είμαστε όλοι οι Έλληνες που στήσαμε τις κομπίνες με τον Κοσκωτά, το Χρηματιστήριο, τα δομημένα ομόλογα, την Siemens και το Βατοπέδι. Και δεν είναι ελληνικές ούτε οι εταιρείες που από την μια συμβουλεύουν το όποιο ελληνικό κράτος και από την άλλη του σκάβουν τον λάκκο, δεν είναι ελληνικοί οι «οίκοι» και οι αγορές που βυσσοδομούν για να μας γδάρουν, δεν είναι ελληνικά τα μήντια που προωθούν τον ανθελληνικό νεορατσισμό ούτε οι κυβερνήσεις που τα χαϊδεύουν.

Μένει το ερώτημα: Πώς θα αντισταθούμε; Είναι δυνατόν να προκρίνουμε την αυτιστική αποκοπή από την Ευρώπη; Η απάντηση πρέπει να είναι ένα ακόμη κάθετο "όχι". Το ότι δεν υπάρχουν κακοί λαοί ισχύει όχι μόνον για τον εαυτό μας, αλλά και για τους άλλους Ευρωπαίους, με τους οποίους πρέπει να ενώσουμε δυνάμεις. Απαντώντας στο γράμμα «Ενάντια στην τρομοκρατία των αγορών», που απευθύναμε και στους Ευρωπαίους φίλους μας* ο Αλμπέρτο μας έγραψε ανάμεσα στα άλλα: «Ας προσέξουμε να μην γίνουν με τίποτε οι λαοί εχθροί μεταξύ τους». Προσθέτω. Ας αγωνιστούμε για να βγούμε μαζί από την κρίση.

Υ.Γ.

* Το γράμμα είναι στη διεύθυνση: http://www.letterfromgreece.blogspot.com

* Η Πέπη Ρηγοπούλου είναι καθηγήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Η Ηχώ της ενοχής

Tου Δημήτρη Σεβαστάκη*

[...] Η επιλογή της διαχεόμενης αιτιακής ενοχής είναι πολιτιστική στρατηγική. Δεν δημιουργεί μόνο πολιτικές ενδοτικότητες, αλλά διευρύνει συνεχώς τα συντακτικά στοιχεία του οικονομικού αφηγήματος

Η μαζική ενοχοποίηση διαχέει την ενοχή με πολλά και ευεργετικά αποτελέσματα: αποεντοπίζει τον συστημικά ένοχο, στενεύει τις αιτίες της κρίσης στα προβλήματα ποιότητας που έχουν τα μεταδικτατορικά μοντέλα αντιπροσώπευσης, νομιμοποιεί -ως παραγωγικά αποτελεσματικότερες- τις αντιδημοκρατικές ανασχέσεις (π.χ. τις ποινικοποιήσεις κινητοποιήσεων ή την καύση στην τηλεοπτική πυρά των απεργών). Ακόμα εξασφαλίζει την πολιτική διαθεσιμότητα των πληττόμενων. Η διάχυση της ενοχής συντελείται με εικονογραφική τεχνική. Σχηματίζονται πορτραίτα ενόχων: παραβάτες πολιτικοί (έκπτωτοι μιας τάχα κοινοβουλευτικής κανονικότητας), απεχθείς εργατοπατέρες (ως παραμορφώσεις του «υγιούς», δηλαδή τρεηντγιουνίστικου συνδικαλισμού), δημόσιοι υπάλληλοι (ως εξάρσεις της πελατειακής παρεκτόπισης του καθαρού κράτους και της δημοκρατικής συνθήκης) κ.λπ. Η περίπλοκη συστημική συμμαχία οριζόντιων κομματικών περιοχών, μέσα από τον ψευδή και απλουστευτικό υπερπροσδιορισμό του «κακού», της αιτιακής ρίζας, απαλλάσσει τη δομή του συστήματος από τις ίδιες του τις επιπτώσεις, το ξανασκηνοθετεί. Η αρρώστια, η κρισιακή εκτροπή δηλαδή, είναι οι «μικροβιολογικές μετρήσεις», οι συμπτωματικές εγγραφές στο κοινωνικό σώμα, η περιπτωσιολογική απαρίθμηση. Το «κακό κράτος», ο «εργατοπατερισμός», τα «κομματικά στερεόπρακτα», σε αντιδιαστολή με την αγαθή, αλλά αιχμάλωτη ιδιωτική επιχειρηματικότητα. Το κατηγόρημα γίνεται συντριπτικό συνάρτυμα του κατηγορήματος. Νομίζω ότι η επιλογή της διαχεόμενης αιτιακής ενοχής είναι πολιτιστική στρατηγική. Δεν δημιουργεί μόνο πολιτικές ενδοτικότητες, αλλά διευρύνει συνεχώς τα συντακτικά στοιχεία του οικονομικού αφηγήματος: Κρίση είναι πάντα κάτι ευρύτερο των προσληπτικών δυνατοτήτων των υποκειμένων, κάτι αεριωδώς διαστελλόμενο. Υπάρχεις. εσύ ο εργαζόμενος, εντός του, ως ελαττωματικό και ένοχο υποκεφάλαιο. Συχνά δε, πίσω από την τιμωρητική μαζικοποίηση της «εικονογραφίας», πάει να συνθλιβεί ο πολιτικός και οργανωσιακός πόλος, έτσι όπως συμπυκνώθηκε στη μεταδικτατορία: Η συνδικαλιστική μορφοποίηση, οι κομματικές κατασκευές, τα ποικίλα αφηγήματα - όπως είναι τα έπη της αριστεράς. Όλα αυτά, ως οργανικά μέρη του νεοελληνικού η μεταελληνικού εποικοδομήματος, πρέπει να καταπέσουν. Η συλλογική ενοχή είναι το κεντρικό εργαλείο μιας τέτοιας εφόδου. Το αναγνωρίζουμε στις αντιαριστερές και ρεβανσιστικές εμπάθειες προβεβλημένων συστημικών στελεχών που εκτείνονται από τη σοσιαλδημοκρατία ώς τον νεοφασισμό. Βεβαίως η ηθικοπολιτιστική ηγεμονία της αριστεράς ανατρέπεται. Λογικό. Εφόσον δεν μετασχηματίστηκε -από τις γνωστές αδυναμίες και την αυτοαναφορικότητα της ίδιας της αριστεράς- σε θεωρητική υπεραξία και παρέμεινε είτε στον εμπειρισμό της εμπράγματης πολιτικής είτε στην ιδεοκρατική φιλολογία. Το ιδεολογικό, λοιπόν, κέλυφος της αριστεράς παρουσιάζεται εύθραυστο και μαχητό. «Φταίμε όλοι, ανισοϋψώς». Νά μια δεύτερη, πιο αληθοφανής, πιο δημοκρατικοφανής διαπραγμάτευση της συλλογικής ενοχής. Μετριάζει το έγκλημα, τις ποινές, τους βαθμούς ανεκτικότητας, τις παραδοχές. Οι «ήπιοι» συνδικαλιστές, οι «συζητήσιμοι» αριστεροί, μπορούν να εισφέρουν στο σύστημα τη θεωρησιακή βεντάλια που έχει ανάγκη για τις ισορροπίες του. Το σύστημα δηλαδή είναι μια ορθή αρχιτεκτονική επιτέλεση και μόνο οι εξαιρέσεις, οι παρεκβάσεις, οι λειτουργικές απροσδιοριστίες του, το καθιστούν ελαττωματικό, όχι όμως μη ιάσιμο. Διορθώνουμε τις εξαιρέσεις (τη συνδικαλιστική εντροπία κ.λπ.), βοηθούσης και μιας «δημοκρατικής» και «λογικής» αριστεράς, και το σύστημα αποκαθίσταται ως συνώνυμο του κύρους της χώρας, ως ανορθωτής του κουρελιασμένου εθνικού-εαυτικού αφηγήματος. Η δεύτερη αυτή τακτική είναι ακόμα πιο κρυπτική του πυρήνα αληθείας. Είναι μια πανούργα διαπλάτυνση των όρων δικαίου που αποσταθεροποιεί κάθε ηθική παραδοχή. Μια «λογική» και «εξυγιασμένη» εξουσία, με μια «λογική» συνδικαλιστική ηγεσία και μια «λογική» αριστερά, μπορεί να υποσχεθούν την αποκέντρωση σε ένα ηθικό παντού. Με αυτή την τεχνική, η διάχυση της ενοχής δεν αποκρύπτει μόνο την αιτία, τους αυτουργούς και την πλανητική οικονομική δικτατορία, αλλά συσσωματώνει και πολλές από τις πολιτικές παραδόσεις. Επανασυστημικοποιεί ολόκληρη την πολιτική βεντάλια, σε μια τερατωδία αυτή τη φορά. Το σύστημα γίνεται αίτιο, παράγωγο και μόρφωμα του εαυτού του. Χωρίς το ενοχλητικό πολιτικό «άλλο», τη ρηξιακή αλλότητα. Συντομότερα, θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε «αφανισμό της αριστεράς».

* Ο Δημήτρης Α. Σεβαστάκης είναι ζωγράφος, επ. καθηγητής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ

Το ενοχικό «εμείς» είναι ένα δηλητηριώδες σκεύασμα

Του Σταύρου Σταυρίδη*

Πέραν του αμυντικού "εμείς" του συμφέροντος, της εθνικής ταυτότητας και της καλλιεργούμενης συλλογικής ενοχής, ας αναζητήσουμε τα πολλά "εμείς" μιας ζωής που μπορεί να φτιάχνεται από άλλα συστατικά και άλλες αξίες

Ποιο είναι λοιπόν αυτό το «εμείς» που τόσο συχνά και εμφατικά χρησιμοποιούν οι κρατούντες για να απευθυνθούν στην κοινωνία στη σημερινή εποχή της κρίσης; Στο όνομα ποιας κοινής μοίρας καλούν την κοινωνία να στηρίξει τις επιλογές τους;

Πρώτα-πρώτα πρόκειται για το "εμείς" μιας φαντασιακής κοινότητας που πρέπει να ξεχάσει, να ξεχνά διαρκώς, τους ανταγωνισμούς και τις αντιστάσεις που την διαπερνούν: «είμαστε όλοι Έλληνες και η χώρα κινδυνεύει, πρέπει λοιπόν να την στηρίξουμε». Τούτο το "εμείς" είναι το "εμείς" μιας κοινής ταυτότητας που απειλείται από τους «άλλους» (τους Γερμανούς, τους μετανάστες κ.ο.κ.).

Έπειτα υπάρχει και ένα "εμείς" που συγκροτείται φαντασιακά ως το "εμείς" ενός κοινού συμφέροντος: για το καλό όλων πρέπει να συμμετάσχουμε σε βάρη και θυσίες, να δεχτούμε περιορισμούς αγαθών και δικαιωμάτων.

Αν το ένα "εμείς" εμφανίζεται ως η αθώα και άδολη υπεράσπιση μιας ταυτότητας χωρίς υστεροβουλίες, το δεύτερο "εμείς" το χαρακτηρίζει ένας υπολογισμός, είναι ένα "εμείς" που πρέπει να υπάρξει για να προστατευτούν όλα τα μεγάλα και μικρά ατομικά συμφέροντα («αν πτωχεύσει η Ελλάδα, όλοι θα χάσουμε»).

Κοινός μηχανισμός οργάνωσης και των δυο "εμείς", η αίσθηση μιας άμυνας απέναντι σε ένα κακό που από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τους κρατούντες και τους ισχυρούς του χρήματος εμφανίζεται σαν να είναι φυσική καταστροφή. Κάτι σαν επιδημία, που απειλεί τους πάντες το ίδιο. Χρειάζεται όμως ένα ακόμη πανίσχυρο συστατικό για να ενεργοποιηθεί τούτο το δηλητηριώδες σκεύασμα, που πασχίζει να εξουδετερώσει αντιστάσεις συλλογικές και ατομικές: το ενοχικό "εμείς". Όλοι κάτι έχουμε κάνει για να φτάσει η οικονομία ώς εδώ, μας λένε: Εσύ δεν έκοβες αποδείξεις, εσύ δεν δούλευες αρκετά, εσύ ζητούσες φακελάκι, εσύ ήθελες να διοριστεί το παιδί σου, εσύ… Μικρές και μεγάλες απάτες εξισώνονται σε τούτο το ενοχικό "εμείς" και κάποιοι, συχνά πιο ένοχοι από τους περισσότερους, αναλαμβάνουν τον ρόλο του εξομολογητή ιεροκήρυκα: θα πληρώσουμε όλοι την ευημερία που ζήσαμε εξαπατώντας.

Υπάρχουν δυστυχώς απόψεις που ενώ κρίνουν την κοινωνία, δέχονται σαν πραγματικότητα το εξαναγκαστικό "εμείς", τουλάχιστον σε κάποια από τις εκδοχές του. Το ενοχικό "εμείς" συχνά αποτελεί τη βάση καταγγελιών που προέρχονται από οικολογικές ευαισθησίες: «όλοι μαζί ευθυνόμαστε για την κατάντια του πλανήτη, την κατάντια της Ελλάδας…», λες και αρκεί να γίνουμε όλοι πιο προσεκτικοί στις συνήθειές μας για να πάψει η όποια BP να αφανίζει τη θάλασσα και τον αέρα.

Το συμφεροντολογικό "εμείς", αντίστοιχα, στον καταγγελτικό λόγο κάποιων αριστερών και αναρχικών περιγράφει την κοινωνία ως μια θάλασσα βουλιμικών μικροαστών χωρίς διακρίσεις: το αυθαίρετο πανωσήκωμα στη Νίκαια κάποιου που πασχίζει να δώσει χώρο στο παιδί του εξισώνεται, έτσι, με την αυθαίρετη ή αδήλωτη πισίνα μιας βίλας στην Εκάλη.

Να καταστρέψουμε τη γλώσσα του εξαναγκαστικού "εμείς" δεν σημαίνει να δούμε ξανά την κοινωνία σαν μια απέραντη αρένα αντικρουόμενων συμφερόντων, επιβεβαιώνοντας είτε χιλιαστικές προβλέψεις είτε κυνικές επιλογές. Σημαίνει να αναζητήσουμε, εμείς που δεν χρωστάμε, αλλά μας χρωστάνε, τρόπους να οργανώσουμε την αντίστασή μας. Γιατί τα "εμείς" ως συλλογικότητες αντίστασης, σήμερα παρά ποτέ, μπορεί να γεννήσουν συναντήσεις αλληλεγγύης, αλληλοσεβασμού και, επιτέλους, πραγματικής ανιδιοτέλειας. Πέραν του αμυντικού "εμείς" του συμφέροντος, της εθνικής ταυτότητας και της καλλιεργούμενης συλλογικής ενοχής, ας αναζητήσουμε τα πολλά "εμείς" μιας ζωής που μπορεί να φτιάχνεται από άλλα συστατικά και άλλες αξίες. Όλοι εκείνοι μιλούν για το χρέος. Εμείς χρειάζεται να μιλήσουμε και για το δώρο, την προσφορά. Την προσφορά που μπορεί να γεννά δίκτυα αλληλοστήριξης και αγώνα για ένα αλλιώτικο μέλλον.

* Ο Σταύρος Σταυρίδης είναι επίκουρος καθηγητής στη Σχολή Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ

Ένα άνισο παζάρι…

Του Ξενοφώντα Κομνηνού*

Πρότερο του υπονοούμενου ερωτήματος «τις πταίει;» τίθεται το απώτερα πολιτικό ερώτημα «τι λείπει;» Προς την απουσία αυτή νεύει το βλέμμα του «ριγμένου» κοινού ανθρώπου μας, όταν αναζητάει στήριγμα πέρα από τις δικές του δυνάμεις και δεν το βρίσκει

Τι ζητάει το συνθηματικό αυτό «όλοι φταίμε», που συνοψίζει κάπως χονδροειδώς το ζήτημα της συλλογικής ευθύνης, από έναν κοινό άνθρωπο; Την ευθύνη-υπαιτιότητα που αναλογεί στον πολίτη-ιδιώτη για τα προβλήματα της κοινωνίας του; Φοβούμαι πως οι σιωπηρές, ενδιάθετες παραδοχές του συνθήματος αυτού, όπως η έννοια του πολίτη-ιδιώτη, καθώς και εκείνες που αυτή προϋποθέτει, όπως της πολιτικής κοινωνίας και της κοινωνίας των πολιτών, δεν είναι κάτι το δεδομένο στη σημερινή ελληνική κοινωνία.

Τη συνείδηση του πολίτη πρωτίστως την χτίζουν μέσα στην καθημερινότητά του τα υλικά και άυλα εκείνα αγαθά που του προσφέρει η πολιτεία ως κρηπίδα των ατομικών του επιδιώξεων και που ο ίδιος είναι αδύνατον να προσφέρει εκ των πραγμάτων στον εαυτό του. Ας δούμε από κοντά τον κοινό αυτό άνθρωπο μέσα στις κοινές συνθήκες του βίου του. Ένα μεγάλο μέρος των αγαθών αυτών όχι μόνο δεν υφίσταται, αλλά ο άνθρωπός μας δεν γνωρίζει καν ότι του τα οφείλει η πολιτεία, ένα άλλο μέρος πιστεύει ότι του δίνονται χαριστικά και πρέπει να νιώθει υποχρεωμένος και ένα άλλο μέρος είναι τόσο ευτελούς ποιότητας που ο άνθρωπός μας τα παρακάμπτει όταν έχει την δυνατότητα. Από πού λοιπόν θα προέλθει η συνείδηση του πολίτη;

Ο άνθρωπός μας νιώθει την ύπαρξή του «ριγμένη» μέσα στον κοινωνικό βίο του μην έχοντας άλλο στήριγμα πάρεξ τον εαυτό του και τους «δικούς» του. Ούτε βέβαια η πολιτεία έχει συνείδηση ότι συνιστά πολιτεία, αφού οι ζωντανοί φορείς της, οι δημόσιοι λειτουργοί με την ευρεία έννοια, είναι κι αυτοί άτομα «ριγμένα» όπως ο άνθρωπός μας, με τη διαφορά ότι στα ατομικά μέσα τους για να τα «βγάλουν πέρα» χρησιμοποιούν την εξουσία που απολαμβάνουν ως «δημόσιοι λειτουργοί». Γι' αυτό ο κύκλος είναι φαύλος και όχι ενάρετος.

Ούτε όμως ιδιώτης μπορεί να είναι ο ανθρωπάκος μας που παρακολουθούμε. Ιδιώτης υπάρχει μόνο σε αντίστιξη και συνάρτηση με την ύπαρξη μιας διακεκριμένης και οριοθετημένης δημόσιας σφαίρας και αυστηρών αντικειμενικών κανόνων που διέπουν τις σχέσεις τους. Η διάκριση και η αντικειμενικότητα των σχέσεων είναι αδύνατον να συγκροτηθεί, αφού υπονομεύεται διαρκώς εκατέρωθεν από την υποκειμενικότητα των ζωντανών φορέων τους, νοθεύοντας τόσο την υπόσταση του «δημόσιου λειτουργού» όσο και εκείνη του «ιδιώτη». Γι' αυτό και το δημοσιονομικό έλλειμμα συμβαδίζει με το παραγωγικό έλλειμμα. Γιʼ αυτό η μόνη δυνατή σχέση που μπορεί να συγκροτηθεί ανάμεσά τους είναι εκείνη του παζαριού, ενός παζαριού όμως εξ ορισμού άνισου και απώτερα πάντα εις βάρος του κοινού ανθρώπου μας. Την άνιση αυτή ανταλλαγή συσκοτίζει το σύνθημα «όλοι φταίμε». Πρότερο του υπονοούμενου ερωτήματος «τις πταίει;» τίθεται το απώτερα πολιτικό ερώτημα «τι λείπει;» Προς την απουσία αυτή νεύει το βλέμμα του «ριγμένου» κοινού ανθρώπου μας, όταν αναζητάει στήριγμα πέρα από τις δικές του δυνάμεις και δεν το βρίσκει.

* Ο Ξενοφών Κομνηνός είναι συγγραφέας-μεταφραστής

Είναι παντού!

2010-05-19T22:42:00.004+03:00

Δεν υπάρχουν "ανδρικά" και γυναικεία" χαρακτηριστικά αλλά ανθρώπινα, ούτε "ομοφυλόφιλοι" και "ετεροφυλόφιλοι" υπάρχουν γύρω μας, μονάχα Άνθρωποι.

Καλοί ή κακοί, υπερήφανοι ή αναξιοπρεπείς, δυνατοί ή αδύναμοι, έντιμοι ή απατεώνες, πεπαιδευμένοι ή απαίδευτοι, τρυφεροί ή σκληροί, με υψηλό αίσθημα ευθύνης ή ανεύθυνοι, γενναίοι ή λιποτάκτες, αητοί ή σκουλίκια.

Ανοίξτε τα μάτια σας. Δείτε τους!

***

Athens Pride 2010

Η κεντρική εκδήλωση του Athens Pride 2010 θα γίνει Σάββατο, 5 Ιουνιου.

ΤΟ ΦΕΤΙΝΟ ΣΥΝΘΗΜΑ Λεσβίες, γκέι, αμφισεξουαλικές και αμφισεξουαλικοί, τρανσεξουαλικές και τρανσεξουαλικοί: Είμαστε παντού.

Στα στερεότυπα που θέλουν τους γκέι άντρες κομμωτές και τις λεσβίες γυναίκες οδηγούς νταλίκας…

Στη στενότατη εικόνα που αναμασούν ΜΜΕ και οι φτηνές σειρές τους, όπου παρουσιαζόμαστε μόνο για να πουλάμε…

Στην κοινωνική σιωπή που μας θέλει ανύπαρκτες κι ανύπαρκτους…

Στην πολιτεία που διαιωνίζει τη διάκριση…

Το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Αθήνας, της γιορτής της ορατότητας των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και τρανσεξουαλικών γυναικών κι αντρών απαντάει:

Είμαστε παντού.

Είμαστε τα αδέρφια σας και τα παιδιά σας. Κάποιες και κάποιοι από εμάς είμαστε και οι γονείς σας. Είμαστε συνάδελφοι και συνεργάτιδές σας. Είμαστε γείτονες και γειτόνισσες. Ζούμε μαζί σας, μοιραζόμαστε την καθημερινότητά σας. Ζούμε στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα και το Ηράκλειο, αλλά ζούμε και στο Μέτσοβο, το Σουφλί, την Ιστιαία και την Ιεράπετρα. Είμαστε έφηβοι κι έφηβες, είμαστε συνταξιούχοι. Ανήκουμε σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Είμαστε κομουνίστριες, δεξιοί, ανένταχτες, αναρχικοί, φιλελεύθεροι, σοσιαλίστριες. Είμαστε και κομμωτές και οδηγοί νταλίκας, όπως είμαστε βουλευτές και μετανάστριες, καλλιτέχνες ή καθηγητές, αστυνομικίνες, στρατιωτικοί και αντιεξουσιάστριες. Είμαστε άνεργοι κι άνεργες, εργάτες κι εργοδότριες.

Μην ψάχνετε να μας βρείτε στον κατάλογο των προκαταλήψεων, κοιτάξτε μόνο δίπλα σας, γιατί είμαστε και δίπλα σας, γιατί Είμαστε παντού.

Συνειδητοποιούμε κι εμείς ότι γύρω μας υπάρχουν πολλά άτομα που αισθάνονται κι αγαπάνε παρόμοια με εμάς. Μετατρέπουμε έτσι το καθεστώς φόβου κι ενοχής στον κοινωνικό μας περίγυρο και θεσμικών διακρίσεων από την πολιτεία σε δύναμη και διεκδίκηση, τόσο της ατομικής μας ευτυχίας, όσο και των συλλογικών μας αιτημάτων για ισότητα. Αυτή η αλήθεια είναι τόσο απλή όσο και δυνατή:

Είμαστε παντού.

Γενική απεργία

2010-05-04T12:55:00.002+03:00

Γενική απεργία

2010-02-10T21:52:00.002+02:00

Στ' αφεντικά τη δύναμή μας δεν πουλάμε
στην εκμετάλλευση δεν σκύβουν οι λαοί
έλα μαζί να πάμε εργάτη με το ΠΑΜΕ
στους ταξικούς αγώνες κρίνεται η ζωή.

Στη διαδήλωση τους κόπους που μας κλέβουνε ζητάμε
μέρες καλύτερες δουλειά και προκοπή
είναι ντροπή στης ανεργίας τις ουρές να καρτεράμε
να ζητιανεύουμε το δίκιο μας ντροπή.

Υπουργού δηλώσεις

2010-01-23T08:29:00.000+02:00

Δεν μπορώ, είπε ο Υπουργός, να φανταστώ ότι σήμερα θα συζητάμε για συνταξιούχους 45 ετών. Να το φανταστείς, Υπουργέ μου! Διότι, πιθανόν, να δούλευαν από 14 και από 17 ετών! Όταν εσύ δεν δούλευες αλλά σπούδαζες με έξοδα του Δημοσίου, δηλαδή με τα δικά τους. Γιατί να μην το φανταστείς Υπουργέ μου;

Ιδιωτικά Νοσοκομεία

2010-01-18T19:21:00.004+02:00

Τι ωραία που είναι στα ιδιωτικά νοσοκομεία! Οι γιατροί σου λένε καλημέρα, σου ζητούν συγγνώμη όταν καθυστερούν, σου δίνουν το κινητό τους, σου απαντούν εάν θα πεθάνεις...

Θυμάμαι κάποτε που, ως συνοδός ΑμΕΑ, βρέθηκα στο Τζάννειο του Πειραιά και μη βρίσκοντας κανέναν να ρωτήσω κάτι σχετικό με τη νοσηλεία του ασθενούς, τόλμησα να σταματήσω έναν γιατρό και να του υποβάλλω το ταπεινό μου ερώτημα. Χωρίς, καν, να σταματήσει, με επέπληξε: Τον γιατρό ρωτάς; Πολύ σωστά. Ο γιατρός είναι ο Θεός κι αυτός, στο δημόσιο νοσκομείο, δεν έχει ποτέ χρόνο για σένα.

Αντεπίθεση!

2009-06-07T18:04:00.000+03:00

Να σας πω μια ιστορία;

2009-02-04T18:03:00.005+02:00

"Δεν μπορώ" του είπα. "Δεν μπορώ!"

"Σίγουρα;" με ρώτησε αυτός.

"Ναι. Πολύ θα ήθελα να να μπορούσα να σταθώ μπροστά της και να της πω τι νιώθω... Ξέρω, όμως, ότι δεν μπορώ!!!"

Ο Χοντρός κάθισε σαν το Βούδα πάνω σ΄ εκείνες τις φριχτές μπλε πολυθρόνες του γραφείου του. Χαμογέλασε, με κοίταξε στα στα μάτια και, χαμηλώνοντας τη φωνή όπως έκανε κάθε φορά που ήθελε να τον ακούσουν προσεκτικά, μου είπε:

"Να σου πω μια μια ιστορία..."

Και χωρίς να περιμένει να συμφωνήσω, ο Χόρχε άρχισε να αφηγείται.

Οταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του...

Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ΄ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μιά αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του.

Ωστόσο, το ξύλο ήταν ήταν αληθινα μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος. Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορούσε να ξεριζώνει δεντρα με τη δύναμη του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει.

Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο.

Μα τι τον κρατάει;
Γιατί δεν το σκάει;

Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο, τον πατέρα μου ή ένα θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα. Κάποιος μου εξηγησε ότι ο ελέφαντας είναι δαμασμένος.

Έκανα τότε την προφανή ερώτηση: "Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν;"
Δε θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι, και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα.

Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα - ευτυχώς για μένα - ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν΄ ανακαλύψει την απάντηση.

Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ΄ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός.

Έκλεισα τα μάτια και φανάσθηκα τον νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι. Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα, παρ΄ όλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφερει, γιατί το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του.

Φαντάσθηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο... Ώσπου μια μέρα, μια φρικτή μέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του.

Αυτος ο πανίσχυρος και θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί, ο δυστυχής.

Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννησή του ειναι χαραγμένη στη μνήμη του.

Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση.

Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του...

"Έτσι είναι, Ντεμιάν. Όλοι είμαστε λίγο - πολύ σαν τον ελέφαντα του τσίρκου. Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία.

Ζούμε πιστεύοντας ότι "δεν μπορούμε" να κάνουμε ενα σωρό πράγματα, απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν είμαστε μικροί, προσπαθήσαμε και δεν τα καταφέραμε.

Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα. Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα: "Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δε θα μπορέσω."

Ο Χόρχε έκανε μια μεγάλη παύση. Ύστερα πλησίασε, κάθησε στο πάτωμα μπροστά μου και συνέχισε:

"Αυτό σου συμβαίνει, Ντέμι. Ζεις μέσα στα όρια της ανάμνησης ενός Ντεμιάν που δεν υπάρχει πια, εκείνου που δεν τα κατάφερε.

Ο μοναδικός τρόπος να μάθεις εάν μπορείς, είναι να προσπαθήσεις πάλι με όλη σου την ψυχή... Με όλη σου την ψυχή!

(O αλυσοδεμένος ελέφαντας. Του Χόρχε Μπουκάι)

***

Αφιερωμένο σε όλους όσοι παραμένουμε δεμένοι σε μικρά ή μεγάλα παλούκια και μη συναισθανόμενοι την τρομερή μας δύναμη, δειλιάζουμε και δεν κάνουμε ένα βήμα μπροστά...

Γιορτή της Μητέρας

2008-05-12T09:07:00.000+03:00

Χρόνια Πολλά στις μητέρες που αγαπούν με Πάθος και όχι συμβατικά τα παιδιά που έφεραν στη Ζωή,
σε κείνες που τα σέβονται,
που δεν τα ταπεινώνουν,
που δεν τα υποτιμούν,
που δεν τα ανταγωνίζονται,
που τα προστατεύουν από κινδύνους ορατούς και αόρατους,
που γίνονται και παραμένουν ασπίδα προστασίας γι αυτά,
που τους παρέχουν Ασφάλεια και δεν τα κακοποιούν σωματικά, ψυχολογικά ή λεκτικά,
καταδικάζοντάς τα να διαβιούν εν κινδύνω.

Χρόνια Πολλά στις μητέρες που επιτρέπουν στα παιδιά τους να πρωταγωνιστούν στη ζωή τους,
και όχι να παραμένουν βουβά, παραπονεμένα και μελαγχολικά στο περιθώριό της,
που αναστέλλουν προσωπικές και επαγγελματικές δραστηριότητες,
που επανατοποθετούν τις σχέσεις τους με την πατρική οικογένεια και παραμερίζουν κάθε παλιό τους ρόλο προς όφελος του νέου,
που κατορθώνουν να ανασύρουν στην επιφάνεια κάθε δυνατότητα και κάθε ταλέντο των μικρών τους,
και τα καθοδηγούν με γνώση και συναίσθημα ώστε να τα εξελίξουν,
προκειμένου να ολοκληρωθούν και να ευτυχήσουν,
που δεν απαιτούν ρεκόρ πρωταθλητών και δεν επιβάλλουν πρότυπα.

Χρόνια Πολλά στις μητέρες που είναι δίκαιες και γενναίες ώστε να τολμούν να ενοχοποιούν τον εαυτό τους,
και όχι το παιδί τους ή τις "συνθήκες",
που αναγνωρίζουν τα λάθη ή τις παραλείψεις τους και ζητούν, ειλικρινά, συγγνώμη γι αυτές,
που δεν το χρησιμοποιούν ως όχημα για την κοινωνική καταξίωση και επιβεβαίωσή τους,
αλλά ως μια άλλη, διαφορετική και αυθύπαρκτη οντότητα που έχει δικαίωμα στο λάθος, την αποτυχία ή τη διάψευση,
που το θωρακίζουν με την Αγάπη τους,
που δεν προδίδουν την εμπιστοσύνη του την τυφλή,
που του εξασφαλίζουν τη δυνατότητα να αισθάνεται μοναδικό, πολύτιμο και αξιαγάπητο,
που το καθιστούν, δηλαδή, πλήρη, ισορροπημένο και δυνατό Άνθρωπο.

Χρόνια Πολλά στις Μητέρες εκείνες, τις ελάχιστες, τις ικανές να αγαπούν με τρόπο απόλυτο και θυελλώδη,
Χρόνια Πολλά στις Μητέρες εκείνες που πέρα από ρίζες, δίνουν στο παιδί τους και Φτερά.

Γκαπ! Γκουπ!

2008-05-04T19:00:00.000+03:00

Ούτε να σε αποχαιρετήσω δεν μπόρεσα. Ούτε να σφίξω στην αγκαλιά μου τους αγαπημένους σου, εκείνους που σου συμπαραστάθηκαν έως το Τέλος.

Ήρθε ο φίλος σου, όμως, εκείνος εκπροσώπησε και μένα.

Και επέστρεψε ναυάγιο, ξέρεις γιατί; Επειδή τίποτα δεν του φάνηκε σκληρότερο και περισσότερο οδυνηρό από τον ήχο που έκαναν οι φτυαριές με το χώμα πάνω στο ξύλινο φέρετρo.

Γκαπ! Γκουπ!
Γκαπ! Γκουπ!

Ελαφρύ το χώμα που σε σκέπασε...

Αχ μωρέ!

2008-04-29T16:47:00.003+03:00

Αχ μωρέ Πόπη μου που βιάστηκες να πετάξεις γι αλλού και μας άφησες έρημους να γλύφουμε τις πληγές μας. Άνοιξες το βήμα σου και δεν σε πρόλαβα, ξέρεις πόσα ήθελα να σου πω;

Γνώριζαν πολλοί για τις διώξεις που υπέστης, ελάχιστοι για τη δικαίωσή σου. Για όσα δεν πρόφτασες να μιλήσεις, θα μιλήσουμε εμείς, σου το υπόσχομαι!

Στο καλό Πόπη μου πολύτιμη και σπάνια, μόνη δεν θα ΄σαι εκεί, να μην φοβάσαι. Χαιρετισμούς να δώσεις στον Νίκο που σου ΄λειψε, στην Καίτη, στη μαμά μου...

Πάσχα

2008-04-18T19:15:00.001+03:00

Τίποτα δεν με μελαγχολούσε περισσότερο από την Άνοιξη, τη Μεγάλη Εβδομάδα, το Πάσχα. Η αναγέννηση της Φύσης ισοδυναμούσε με έναν μικρό, δικό μου, θάνατο.

Έως που μια Μεγάλη Δευτέρα, 25 Απριλίου, στη ζωή μου ήρθε η κόρη μου, κατόπιν περιπετείας μακράς.

Από τότε, κάθε Άνοιξη, ξαναγεννιέμαι και ευχαριστώ τον Θεό που επέτρεψε σε έναν μικρό του Άγγελο να με επισκεφθεί και να μην με προσπεράσει (πάλι). Και τον παρακαλώ να μου επιτρέψει να ζήσω, όχι για να τον "χαρώ" μα για να τον προστατεύω όσο θα είναι εκείνος μικρός, αδύναμος και αθώος.

Χρόνια Πολλά μωρό μου!
Χρόνα Πολλά Μαρία - Φωτεινή!

Καλό Πάσχα!

***

Μία η άνοιξη,
ένα το σύννεφο,
χρυσή η βροχή,
βροχή που χόρευε,
σε κάμπο ώριμο,
ως το πρωί.

Σαν στάχυα έλυσες,
πάνω στους ώμους μου,
χρυσά μαλλιά,
σαν στάχυ χόρευες,
σαν στάχυα αμέτρητα,
ήταν τα φιλιά.

Διονύσης Σαββόπουλος

Ομοφυλοφιλία

2008-04-05T18:04:00.000+03:00

Στη σημερινή Ελευθεροτυπία ο ανωτέρω εικονιζόμενος κόρακας αποδίδει την ομοφυλοφιλία σε σεξουαλική παρενόχληση κατά την παιδική ηλικία και συνεχίζει λέγοντας:

"H ομοφυλοφιλία στην πρώτη φάση, την παιδική, που έγινε "επέμβαση", ήταν αναγκαστική, στη δεύτερη φάση αποτελεί αμαρτωλή επιλογή και στην τρίτη εξάρτηση καταστρεπτική".

Mε άλλα λόγια δηλαδή ο βιασμός ενός παιδιού ("αναγκαστική επέμβαση") δεν κομμάτιασε την αθώα ψυχή του, δεν μάτωσε το κορμάκι του, δεν του δημιούργησε φόβο, δεν αισθάνθηκε υποτιμημένο, δεν ασιθάνθηκε ταπεινωμένο και προδομένο (συνήθως ο βιαστής δεν είναι άγνωστος αλλά πολύ οικείο πρόσωπο στο παιδί), δεν οργίστηκε, δεν θύμωσε, δεν περιήλθε σε απόγνωση και απελπισία αλλά του άρεσε κιόλας, εφόσον στην πορεία το επέλεξε ("αμαρτωλή επιλογή") και καθόλη τη διάρκεια της ενήλικης ζωής του πλέον εξαρτάται από την επιθυμία αυτή ("εξάρτηση καταστρεπτική").

Μόνο αναγούλα αισθάνομαι όταν έρχομαι αντιμέτωπη με τέτοιες προσεγγίσεις που αφορούν ειδεχθή εγκλήματα, όπως και κάθε φορά που ακούω ή διαβάζω από "αρσενικούς" την προτροπή τους σε γυναίκες: "Εάν δεν μπορείς να αποφύγεις τον βιασμό, τουλάχιστον, απόλαυσέ τον".

Προκλήσεις Ιεραρχών

2008-04-03T08:59:00.000+03:00

Εξακολουθούν να προκαλούν συγκεκριμένοι Ιεράρχες με αφορμή το Σύμφωνο Συμβίωσης που εισηγήθηκε το Υπουργείο Δικαιοσύνης.

Και σφάλλουν σοβαρά όταν πιστεύουν πως νομιμοποιούνται (στο όνομα της Δημοκρατίας που διαρκώς επικαλούνται) να διατυπώνουν κάθε σκέψη τους και να την προπαγανδίζουν δημόσια ακόμη κι αν αυτή είναι ύβρις (όπως οι δηλώσεις του Άνθιμου περί "πορνείας"), ακόμη κι όταν αυτή στρέφεται κατά βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων συνανθρώπων μας, π.χ. ομοφυλόφιλων. Με κηρύγματα μίσους (εκείνων που υποτίθεται ότι δικακονούν τον Χριστό και διδάσκουν την Αγάπη!) από το δημόσιο βήμα που τους παραχωρείται, συντελούν - με ασύγγνωστη επιπολαιότητα - στην μετατόπιση πλήθους ανθρώπων σε ακραίες θέσεις με βέβαια θύματα, αύριο, εκπροσώπους των κοινοτήτων τους.

Αντί να προπαγανδίζουν την Αγάπη, την ανοχή, τον σεβασμό για κάθε έναν διαφορετικό από εμάς, τη συμπόνια για τον συνάνθρωπο, δηλητηριάζουν με κάθε τους δήλωση τις ψυχές εκατοντάδων ανθρώπων και καταστρώνουν τη δική τους "τελική λύση".

Ας ασχοληθούν με τα "τυχερά" του κατώτερου και ανώτερου κλήρου, με τους παπάδες που παίζουν "ομπρελιές" στα νεκροταφεία και τσακώνονται μεταξύ τους για το ποιος θα αρπάξει τον "πελάτη" (τον δύστυχο, δηλαδή, που κλαίει τον νεκρό του και θέλει να τελέσει ένα τρισάγιο), ας ασχοληθούν με τους υπευθύνους των Ιερών Ναών που σου "σκηνοθετούν" την τελετή του μυστηρίου ανάλογα με την οικονομική ευρωστία σου, ας ασχοληθούν με τα σκάνδαλα στους κόλπους της Εκκλησίας (σεξουαλικά και οικονομικά) και ας μας ενημερώσουν για την έκβαση των υποθέσεων των Μητροπολιτών που παραπέμφηκαν στα Συνοδικά τους Δικαστήρια.

Τις προάλλες ο Άνθιμος προέβη σε νέα δήλωση: Κάθε ομοφυλόφιλος είναι ικανός για την τέλεση πολλών εγκλημάτων. Σε ποιες στατιστικές άραγε βασίζεται; Σε ποιες μελέτες; Μπορεί να μας παραπέμψει σε σχετική βιβλιογραφία; Η ομοφυλοφιλία δηλαδή οφείλεται σε σάπιο DNA; Και τότε γιατί οι φυλακές είναι γεμάτες από ετεοφυλόφιλους; Γιατί σε παγκόσμιο επίπεδο όσοι παιδεραστές συνελήφθησαν ήταν ετεροφυλόφιλοι; Από ομοφυλόφιλους, που αποτελούν κοινωνική μειονότητα, συντηρείται η παγκόσμια και εξόχως κερδοφόρα βιομηχανία πορνό και σεξοτουρισμού; Ή μήπως από αυτούς συντηρείται η αθλιότητα του σύγχρονου δουλεμπορίου χιλιάδων απελπισμένων νέων γυναικών από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες;

Θα μας δώσουν απαντήσεις γι αυτά; Είμαι σίγουρη πως όχι. Γι αυτό και θα εξακολουθήσω να πιστεύω και να προσεύχομαι στον Θεό, στον δικό μου Θεό, τον ελεήμονα και πανάγαθο και όχι στον δικό τους, τον τιμωρό και βασανιστή και να οργίζομαι κάθε φορά που βλέπω ρασοφόρο να χύνει χολή και να ξερνάει δηλητήριο από τηλεοράσεως, κατακεραυνώνοντας τους "ανώμαλους" συνανθρώπους μου, στην απέλπιδα προσπάθειά του να τεκμηριώσει με παραπομπές στα Ιερά Κείμενα τις διαφωνίες του, αποκρύπτοντας επιμελώς πως ο βασικός λόγος της διαφωνίας του είναι πως ο "Οίκος του Θεού" αλλά και ο ίδιος ως υπηρέτης του χάνει πελάτες.

Γενική απεργία

2008-03-18T09:34:00.001+02:00

ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! A DOMESTIC PARTNERSHIP THAT DISCRIMINATES? NO THANKS!

2008-03-17T12:48:00.000+02:00

Στην Ελλάδα οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανσέξουαλ γνωρίζουν από διακρίσεις. Τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο.

Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα "συμβόλαιο συμβίωσης" ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Δεν θεωρούμε ότι ένα απλό "συμβόλαιο" μπορεί να λύσει τα ζητήματα των ζευγαριών ίδιου φύλου, ούτε να εξασφαλίσει την ισότιμη μεταχείρισή τους. Πιστεύουμε όμως ότι η προτεινόμενη διάκριση είναι κατάφωρα αντίθετη τόσο με το ελληνικό Σύνταγμα όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση στα ζευγάρια ίδιου φύλου.

Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να ενημερωθούν σχετικά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιστοσελίδες και ιστολόγια σε όλο τον κόσμο. Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Αυτή τη φορά δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ

In Greece gays, lesbians and transexuals know about discrimination. They face it daily from their families, in their social lives and in the professional field.

But sometimes, all it takes is a single straw to break the camel's back.

According to press reports, the greek government is preparing to introduce a domestic partnership "contract" EXCLUSIVELY for unmarried heterosexual couples. We do not believe that a mere "contract" can resolve the issues same-sex couples face or ensure their fair treatment under the law. However this discriminatory proposal is a direct contravention of the greek Constitution, as well as european human rights treaties. Especially since same-sex couples already enjoy legal rights in 18 european nations.

The aim of this intervention is to make sure that european institutions, human rights organisations, websites and weblogs from around the world learn about these proposals. What we ask for is equal rights for all. Nothing more and nothing less.

This time around we will not sit idly by. This time around we will not keep silent.

GREEK BLOGGERS AGAINST DISCRIMINATION

Νέα 48ωρη απεργία

2008-03-14T06:47:00.000+02:00

Πώς εκμαύλισαν έτσι τις συνειδήσεις μας;
Πώς παρέλυσαν τα αντανακλαστικά μας;
Πώς μας μετέτρεψαν σε άβουλα όντα, πώς πολτοποίησαν το μυαλό μας;
Πώς κατόρθωσαν να μας οδηγήσουν εξαθλιωμένους στο περιθώριο της ζωής μας;
Πώς κατάφεραν να εξασφαλίσουν τη σιωπή μας στις ανομίες τους;

Όταν η συντριπτική πλειονότητα των συνανθρώπων μας υποφέρει αφόρητα, όταν στερείται βασικά ανθρώπινα δικαιώματά της όπως το δικαίωμα στην περίθαλψη, στην εκπαίδευση, στην ασφάλεια, όταν θίγονται εργασιακά δικαιώματα που με αγώνες και αίμα κατακτήθηκαν, όταν παραβιάζεται το 8ωρο, όταν υπονομεύεται η μητρότητα από τους ίδιους εκείνους πολιτικούς που στα ΜΜΕ υποκριτικά θρηνούν για την υπογεννητικότητα, όταν τα συστήματα δημόσιας υγείας και δημόσιας εκπαίδευσης καταρρέουν και την τιμή τους, ακόμη, διασώζουν μια χούφτα κακοπληρωμένοι γιατροί και δάσκαλοι, πώς είναι δυνατόν να παραμένουμε απαθείς;

«Πόσο πια πρέπει να μας εξευτελίσουν για να κουνηθούμε από τη θέση μας;», αναρωτιόταν πρόσφατα ένας φίλος και απάντηση, δυστυχώς, δεν μπορώ να δώσω.

Επικαλούνται πολλοί πως δεν έχουν τη δυνατότητα να απεργήσουν, πιεζόμενοι από τις οικονομικές υποχρεώσεις τους (και θα αποφύγω εδώ κάθε αναφορά στην ηθική διάσταση της άρνησής τους για συμμετοχή σε απεργία του κλάδου). Δεν αναλογίζονται όμως ποιος τους οδήγησε στον πάτο του βαρελιού, ποιος τους εξανάγκασε να κυνηγούν, στον αιώνα τον άπαντα, την ουρά τους, λαμβάνοντας νέο δάνειο προκειμένου να αποπληρώσουν το παλιό και, φυσικά, δεν στρέφονται εναντίον του.

Ποιος είναι, όμως, υπεύθυνος για την ασυδοσία των βιομηχάνων;
Ποιος είναι υπεύθυνος για την απουσία των κρατικών αρχών και την ανυπαρξία ελεγκτικών μηχανισμών;
Ποιος ευθύνεται για τις πενιχρές αυξήσεις των αποδοχών μας;
Ποιος ευθύνεται για την εκτίναξη του κόστους ζωής στη χώρα μας;
Ποιος πρέπει να λογοδοτήσει για την εκχώρηση σε ιδιώτες της υγείας και της εκπαίδευσης;
Ποιος μας καταδικάζει στην ανέχεια;
Ποιος υποθηκεύει το μέλλον μας;
Ποιος νομοθετεί, σκανδαλωδώς, προς όφελός του;

Θα δούμε τον ένοχο; Θα τον αναγκάσουμε να πληρώσει; Ή θα εξακολουθήσουμε να καταπίνουμε την οργή και τον θυμό μας αντί να τα αφήσουμε να γίνουν ποτάμι και να πνίξουν όλους όσοι - δεκαετίες τώρα - κερδοσκοπούν σε βάρος μας και στις πλάτες μας παίζουν τα πιο εφιαλτικά παιχνίδια; Θα αντιληφθούμε, κάποτε, πως με την υποχωρητική στάση μας στρέφουμε το όπλο κατά του εαυτού μας και των παιδιών μας, πατάμε τη σκανδάλη και τα προετοιμάζουμε να ενταχθούν, στη χειρότερη περίπτωση, στην ατελείωτη στρατιά των ανέργων ή, στην καλύτερη περίπτωση, στη δεξαμενή υποαπασχολούμενων μισθωτών χωρίς κανένα εργασιακό, ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό δικαίωμα; Θα συνειδητοποιήσουμε ότι εφόσον παραμένουμε απαθείς τους διδάσκουμε υποταγή και νοοτροπία δούλου;

Μήπως ήρθε η ώρα να επιλέξουμε στρατόπεδο;

Δες τον πραγματικό εχθρό. Πάρε θέση.

"Δικαίωμα στην εργασία"

2008-03-07T11:27:00.000+02:00

Συνάδελφε απεργοσπάστη,

Πόσο ηθικός και έντιμος νομίζεις ότι είσαι όταν αρνείσαι να συμμορφωθείς με την απόφαση για απεργιακή κινητοποίηση που αποφάσισε το νομίμως εκλεγμένο συνδικαλιστικό σου όργανο (στο οποίο ΕΣΥ ανέθεσες την προάσπιση των εργασιακών σου δικαιωμάτων);

Πόσο ηθικός και έντιμος πιστεύεις ότι είσαι όταν επικαλούμενος το "δικαίωμά σου στην εργασία" σπας την απεργία μου και αποδυναμώνεις τον αγώνα μου;

Και πόσο ηθικός και έντιμος αισθάνεσαι όταν δεν ντρέπεσαι να καρπωθείς όσα ΕΓΩ κατέκτησα με τα χαμένα μου μεροκάματα;

Να πού καταλήγουν τα αδέσποτα της Ελλάδας

2008-02-15T17:07:00.000+02:00

71 σκυλιά βρέθηκαν μισοπεθαμένα από την πείνα -
Καταφύγιο ζώων εκκενώθηκε με δικαστική εντολή

Σύμφωνα με ειδήσεις της ΝΕΤ – ΤRIBUNE, SR - Online, SWR, YAHOO και RP - Online και άλλων μέσων ενημέρωσης, φόρουμ και διανομείς ηλεκτρονικής αλληλογραφίας την Κυριακή, 22.12.2007 βρέθηκαν πολλά σκυλιά, σε άθλια, όπως λέγεται κατάσταση, σ’ ένα πρώην αγρόκτημα στο Όμπερνχαϊμ – Κίρχεναρνμπαχ (Επαρχία Νοτιοδυτικής Πιλατινάτης) και μοιράστηκαν σε διάφορα καταφύγια ζώων της εν λόγω περιοχής. Ανάλογα με την πηγή, ο αριθμός των ζώων κυμαίνεται μεταξύ 60 - 71 σκυλιιών, από τα οποία στο μεταξύ ένα πέθανε. Ακριβείς πληροφορίες δεν παρέχονται στις διαδικτυακές σελίδες. Τα σκυλιά, σύμφωνα με τις ειδήσεις στο διαδίκτυο, κρατούνταν χωρίς νερό και τροφή.

Απόσπασμα από τη δημοσίευση της ΝΕΤ – ΤRIBUNE: «H αστυνομία της Καϊζερσλάουτερν αποκάλεσε τις συνθήκες στο κτήμα απάνθρωπες. Το κτήμα ερευνήθηκε την Παρασκευή, μετά από σχετικές καταγγελίες φιλόζωων. Τα σκυλιά, μεταξύ αυτών και νεογέννητα, ήταν όλα υποσιτισμένα και άρρωστα». Κρατούνταν σε πολύ μικρό χώρο, χωρίς επαρκή τροφή και νερό, δήλωσε η αστυνομία. Η φιλόζωος Βίλχελμ είπε ότι κατά την πρώτη έρευνα είχαν βρεθεί 56 σκυλιά και την Κυριακή άλλα 15, τα οποία οι ιδιοκτήτες είχαν προσπαθήσει να κρύψουν. Ένα σκυλί πέθανε ήδη, άλλα τρία ως τέσσερα ήταν ετοιμοθάνατα, κατάφεραν όμως να σωθούν. Η ιδιοκτήτρια δήλωσε, ότι τα σκυλιά δεν της ανήκουν. Είπε επίσης, ότι η ιδιοκτήτριά τους βρίσκεται στα Βόσγια της Γαλλίας. Το Σωματείο Φιλόζωων πιστεύει, ότι υπάρχουν ακόμα δυο με τρεις εγκαταστάσεις, στις οποίες η ίδια Οργάνωση κάνει εμπόριο σκυλιών. «Τα νεογέννητα γεννιούνται κάτω από τραγικές συνθήκες», είπε η Βίλχελμ. Το εμπόριο, είπε, συχνά γίνεται τη νύχτα, για παράδειγμα σε παρκινγκ αυτοκινήτων. Βλέποντας τα σκυλιά στην άθλια κατάσταση που ήταν, όλοι οι διασώστες ξέσπασαν σε κλάματα.»

Σύμφωνα με τις ειδήσεις στο Ιντερνέτ, η κάτοχος των παραπάνω αναφερόμενων σκυλιών είναι μέλος του Σωματείου για την Προστασία Ζώων “Die Arche e.V.”, του οποίου προεδρεύει η Κυρία Μάριον Νος (εφ όρου ζωής σύμφωνα με το καταστατικό). Η κάτοχος δήλωσε, ότι τα σκυλιά που βρέθηκαν, είναι στην ιδιοκτησία του Σωματείου “Die Arche e.V.”, γεγονός που σημαίνει, ότι η Κυρία Νος είναι η νομίμως υπεύθυνη γι’ αυτά.

Η Κυρία Πέτρα φον Κοπ από το Σωματείο Προστασίας Ζώων «Tierschutzgruppe Rüppurr e.V.» χαρακτηρίζει δυσφημιστικές τις ειδήσεις που δημοσιεύθηκαν στο Ιντερνέτ και προσπαθεί να τονίσει τη δική της εκδοχή των πραγμάτων με φωτογραφίες, οι οποίες δείχνουν μερικά υγιή σκυλιά στο πρώην αγρόκτημα. Απόσπασμα από ένα ηλεκτρονικό μήνυμα της Κυρίας Πέτρα φον Κοπ: «Σίγουρα ακούσατε τις τελευταίες μέρες τις φήμες για τα εξασθενημένα από τη δίψα και την πείνα σκυλιά» στη, Ρηνανία –Πιλατινάτη τα οποία κατασχέθηκαν από την αστυνομία. Κυκλοφορούν οι πιο άγριες φήμες και, όπως είναι γνωστό, τα ψέματα μεταδίδονται πάντα πιο γρήγορα από την αλήθεια. Επειδή γνωρίζουμε τη Μάριον Νος πάνω από 11 χρόνια και ξέρουμε, ότι κάνει τα πάντα για ταλαιπωρημένα σκυλιά, θέλουμε να συμβάλουμε στην διαλεύκανση της υπόθεσης. Ο σταθμός φιλοξενίας στην Πιλατινάτη ίσως πράγματι να είχε αναλάβει περισσότερα σκυλιά από όσα έπρεπε, όμως, όλοι όσοι ασχολούνται με την προστασία των ζώων ξέρουν, πόσες κλήσεις βοήθειας δέχεται καθημερινά ένα καταφύγιο και ότι τα σκυλιά βρίσκονται ένα βήμα πριν το θάνατο, αν δεν μεταφερθούν στις βόρειες ευρωπαϊκές χώρες. Έτσι συνέβη κι εδώ. Την περασμένη, μόλις, εβδομάδα έφτασαν 7 μικρά από την Αθήνα, τα οποία έφεραν προσωπικά οι συνεταίροι μας φιλόζωοι. Τα σκυλιά αυτά σίγουρα δεν είναι ούτε εξασθενημένα από την πείνα, ούτε άρρωστα. Θέλουμε ν’ αφήσουμε τις φωτογραφίες να μιλήσουν, οι οποίες τραβήχτηκαν στο σταθμό φιλοξενίας την περασμένη βδομάδα και τις οποίες μπορείτε να αξιολογήσετε μόνοι σας. Η ημερομηνία διακρίνεται καθαρά πάνω σε κάθε φωτογραφία. Εδώ μπορούμε να δούμε τα «πεινασμένα και άρρωστα νεογέννητα σκυλιά», τα οποία κατασπαράζουν το ένα το άλλο από την πείνα!!! Για τον κάθε αναγνώστη θα πρέπει να είναι προφανές, ότι εδώ πρόκειται για μια περίπτωση αυθαιρεσίας των Αστυνομικών Αρχών, εφόσον τα σκυλιά αυτά δεν φαίνεται να είναι ούτε πεινασμένα, ούτε διψασμένα ούτε άρρωστα. Τα ζώα προέρχονται από διαφορετικές άσχημες συνθήκες και εδώ βιώνουν για πρώτη φορά αγάπη και ελευθερία. Και σας ρωτώ, ποια κατηγορία μπορεί να ασκηθεί εδώ, που να δικαιολογεί τη μεταφορά τους σε φορτηγά – χωρίς κλουβιά – σε διάφορα καταφύγια ζώων??? Συνήθως, όταν υπάρχουν παράπονα, γίνονται συστάσεις οι οποίες πρέπει να ακολουθηθούν εντός προθεσμίας. Στην περίπτωση του εκτροφέα σκύλων Κούπκε – όλοι όσοι γνωρίζουν το θέμα ξέρουν τι θέλω να πω –θα ήταν αποδεκτή μια τέτοια επιχείρηση. Το παράδειγμα αυτό, δείχνει πόσο διαφορετικά εφαρμόζουν την αυθαιρεσία τους οι Αρχές, και φυσικά πάντα εις βάρος των ζώων, γιατί εδώ η απόφαση που πάρθηκε δεν ήταν προς όφελος των ζώων».

Αυτό από την πλευρά της το σχολίασε η Κυρία Σάντρα Ρούντολφ από το Σωματείο Tierschutzverein Zweibrücken. Απόσπασμα: «… την Παρασκευή πήραμε 14 από τα εν λόγω σκυλιά και κανένα από αυτά δεν ήταν σε καλή κατάσταση!!! Τα πήγαμε απευθείας στον κτηνίατρο. Έχουμε σκυλιά τα οποία είναι πετσί και κόκαλο και με το στομάχι γεμάτο σκουλήκια . Μετά την αποπαρασίτωση τα στομάχια τους συνέρχονται σιγά σιγά, όμως, μέχρι να φύγουν όλα τα σκουλήκια θα χρειαστεί να περάσει αρκετός χρόνος. Δεν έχουμε δει όλα τα ζώα μέχρι στιγμής, γιατί επήγαμε να τα πάρουμε από το PS, μετά από τηλεφώνημα, και δεν είχαν μεταφερθεί ακόμα όλα τα ζώα εκεί, όμως, ότι είδαμε ήταν αρκετό και σίγουρα δεν θα ήθελα να δω παραπάνω. Ελπίζουμε, η Εισαγγελία να μην επιτρέψει να επιστρέψουν τα ζώα πίσω. Είμαι της γνώμης ότι ένα πεθαμένο σκυλί αρκεί, ποιός ξέρει τι θα μπορούσε να είχε συμβεί, εάν και τα υπόλοιπα δεν είχαν τη δυνατότητα άμεσης κτηνιατρικής φροντίδας. Δεν βρέθηκαν όλα τα σκυλιά αμέσως, και πως να ξέρουμε τι μας άφησαν να δούμε και τι όχι. Όπως μάθαμε από μια κυρία, η οποία πήρε από εκεί πρόσφατα ένα σκύλο, όταν βρέθηκε εκεί δεν είδε ούτε κατά προσέγγιση τόσο σκυλιά, όσα βρέθηκαν πρόσφατα. Όμως, όπως είπε, άκουγε από τους αχυρώνες φωνές σκυλιών, τα οποία όμως δεν είδε. Και ο δικός της σκύλος είναι υπερβολικά αδύνατος και εξακολουθεί να τον φροντίζει ιδιαίτερα εδώ και 124 μέρες. Επειδή η κυρία αυτή είχε μέχρι πρόσφατα ένα δικό μας σκύλο, μας επισκεπτόταν τακτικά και είχε ξοδέψει πολλά στον κτηνίατρο, γιατί ο σκύλος της ήταν πολύ άρρωστος και η ίδια προσπάθησε να τον βοηθήσει μέχρι το τέλος, ξέρουμε ότι ο καινούργιος της σκύλος σίγουρα δεν αδυνάτισε εκεί! Ίσως βέβαια να μην πρόκειται για εσκεμμένο εμπόριο, όταν όμως αναλαμβάνεις σκυλιά, και μάλιστα τόσα πολλά, ώστε να μπορείς να τα φροντίσεις … ]

Τι να σκεφτούμε γι’ αυτή τη δήλωση και τις υπόλοιπες καθώς και για τα σχόλια; Ποιός ευθύνεται τελικά; Τα ερωτήματα αυτά δεν μπορούν να απαντηθούν με σαφήνεια. Για την ώρα, κανείς δε μπορεί να καταδικαστεί. Προς το παρόν θα πρέπει να περιμένουμε να ολοκληρωθούν οι έρευνες της Εισαγγελίας Zweibrücken και να διεξαχθεί πιθανή δίκη στο αρμόδιο δικαστήριο.
Παρόλα αυτά, μπορούμε να πούμε ήδη, ότι η περίπτωση αυτή είναι ένα ακόμη από τα πολλά παραδείγματα της τρομακτικής, ανθρώπινης αλλά και ειδικευμένης άγνοιας, η οποία κύρια χαρακτηρίζει την προστασία ζώων σε χώρες του εξωτερικού.

Δεδομένα:

1. Η φορέας που φρόντιζε τα ζώα και από όπου πάρθηκαν με δικαστική απόφαση, σε κάθε περίπτωση εργαζόταν έκνομα, με βάσει το νόμο περί Προστασίας Ζώων. Ο εν λόγω νόμος και η σχετική Διάταξη για την εφαρμογή του νόμου, ορίζουν με σαφήνεια, ότι η ίδρυση μιας εγκατάστασης παρόμοιας με καταφύγιο ζώων απαιτεί την άδεια της αρμόδιας Επαρχιακής Αρχής ή σύμφωνα με το άρθρο 11 της Κτηνιατρικής Αρχής. Η απαραίτητη αυτή άδεια δεν χορηγήθηκε ποτέ, αυτό ισχύει τουλάχιστον για περίπου 70 σκύλους.

2. Η απομάκρυνση των ζώων ή η κατάσχεση τους, όπως εκτελέστηκε στην προκειμένη περίπτωση, εφαρμόζεται κατά βάση όταν υπάρχει τεκμηριωμένη υποψία ότι πρόκειται για περίπτωση βαριάς κακοποίησης ή όταν υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για τη ζωή των ζώων.
Η κακοποίηση ή και ο βασανισμός ζώων αποτελεί από νομικής πλευράς παράβαση. Η απομάκρυνση των ζώων από την Κτηνιατρική Αρχή επεμβαίνει ουσιαστικά στο δικαίωμα ιδιοκτησίας, το οποίο σύμφωνα με το γερμανικό δίκαιο είναι ένα από τα υψηλότερα έννομα δικαιώματα. Σε πολλές συγκρίσιμες περιπτώσεις οι Αρχές αποφάσισαν εν τέλει προς όφελος του ιδιοκτήτη. Στην προκειμένη περίπτωση, η κτηνιατρική Αρχή σίγουρα δεν θα είχε αποφασίσει την απομάκρυνση και κατάσχεση των περίπου 70 ζώων, εάν δεν είχε διαπιστωθεί κίνδυνος για τη ζωή των ζώων ή εάν αρκούσε η επιβολή όρων για να αποτρέψει τον κίνδυνο για τη ζωή των ζώων.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση:

Επανειλημμένα έρχονται φιλόζωοι και Σωματεία προστασίας ζώων σε σύγκρουση με το νόμο. Συχνά οι αντιμέτωποι είναι Σωματεία προστασίας ζώων που δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό και οι συγκρούσεις αφορούν το νόμο περί προστασίας ζώων, το νόμο περί μεταφοράς και το νόμο περί εισαγωγής ζώων. Λιγότερο συχνά, αλλά όχι σπάνια, διώκονται παραβάσεις σχετικά με το εμπόριο ζώων και τη φοροδιαφυγή που συνεπάγεται σ’ αυτό. Κάθε χρόνο εκκενώνονται αναγκαστικά με δικαστική απόφαση αρκετά λεγόμενα καταφύγια ζώων ή δέχονται όρους καις συστάσεις, σχετικά με τους οποίους οι φορείς σπάνια ασκούν ενστάσεις. Οι περιπτώσεις αυτές μοιράζονται σχεδόν ίσα μεταξύ των λεγόμενων συλλεκτών ζώων (animal hording), εμπόρων ζώων που εμφανίζονται ως Σωματεία προστασίας ζώων και Σωματείων ζώων των οποίων ο φόρτος εργασίας υπερβαίνει τις δυνάμεις τους. Εκ των πραγμάτων, τα περισσότερα Σωματεία προστασίας ζώων στο εξωτερικό εργάζονται χωρίς να έχουν τις απαραίτητες άδειες ή δεν είναι μάλιστα καν σε θέση να λάβουν τέτοιες άδειες.

Το ερώτημα εάν το Σωματείο Die Arche e. V. υπό τη διεύθυνση της Κυρίας Μάριον Νος ή η ομάδα προστασίας ζώων Tierschutzgruppe Rüppur υπό τη διεύθυνση της Κυρίας Πέτρα φον Κοπ, η οποία προσπαθεί να υποστηρίζει την Κυρία Νος και το Die Arche e. V., ανήκουν στους εμπόρους ή στα Σωματεία τα οποία τουλάχιστον σε μεμονωμένες περιπτώσεις δραστηριοποιούνται παράνομα, θα πρέπει να διαπιστωθεί από τις Αρχές και τα αρμόδια δικαστήρια και σίγουρα δεν θα ‘πρεπε να συζητείται στο ιντερνέτ. Όμως, ο καθένας που θέλει να αποκτήσει μια εικόνα σχετικά με τις συνθήκες που επικρατούν, θα πρέπει να συμπεριλάβει στη διαμόρφωση της άποψής του και κάποιες τεκμηριωμένες πληροφορίες.

Μεταξύ άλλων οργανώσεων που λειτουργούν κάτω από το τίτλο της «Φιλοζωϊκής Οργάνωσης», έτσι και το Die Arche e. V. και το Tierschutzgruppe Rüppurr e. V. είναι από αυτές αυτές που συστηματικά παραλαμβάνουν σκύλους από την Ελλάδα. Να αναφερθούμε στη περίπτωση της δήθεν παράνομης κατάσχεσης φορτίου 102 σκύλων το οποίο συνελήφθη στην Αγκόνα της Ιταλίας λόγω παράνομων συνθηκών μεταφοράς και οι σκύλοι κατασχέθηκαν. (Διαβάστε: Κατασχέθηκαν 102 σκύλοι στην Ιταλία). Με πρωτοβουλία των ιταλικών Αρχών οι σκύλοι μεταφέρθηκαν σε διάφορα καταφύγια στην Ιταλία, όπου και βρίσκονται μέχρι σήμερα. Η ομάδα Tierschutzgruppe Rüppurr e.V., Sonny4Animals και επίσης η Tierhilfe Korfu ισχυρίζονται μέχρι σήμερα ότι οι σκύλοι προβλεπόταν να παραδοθούν σε αξιόπιστα καταφύγια και αξιόπιστους παραλήπτες. Εδώ τίθεται το ερώτημα, εάν προβλεπόταν και το εκκενωμένο καταφύγιο στο Oberheim – Kirchenarnbach ως αποδέκτης των σκύλων από την Αγκόνα ή εάν διέφεραν τα άλλα καταφύγια παραλήπτες από αυτό στο Oberheim – Kirchenarnbach. Μάλλον οι δικαστικές Αρχές της Αγκόνα έσωσαν εν αγνοία τους τη ζωή πολλών σκύλων. Με το σχόλιό της υπέρ της Arche e. V., πάντως, η Tierschutzgruppe Rüppurr e. V. προκαλεί περισσότερες αμφιβολίες για την αξιοπιστία της Κυρίας Νος και της Die Arche e. V., από ότι υποστήριξη της αξιοπιστίας τους, δηλ. ότι το εκκενωμένο καταφύγιο ενήργησε χωρίς την γνώση της Κυρίας Νος και ότι τα κατασχεμένα ζώα ανήκουν σε άλλες οργανώσεις προστασίας ζώων. Αυτό θα πρέπει να διαλευκανθεί από τις έρευνες της Εισαγγελίας.

Η Κυρία Πέτρα φον Κοπ από την ομάδα Tierschutzgruppe Rüppurr e. V. γράφει:Απόσπασμα: «Την περασμένη, μόλις, εβδομάδα έφτασαν 7 μικρά από την Αθήνα, τα οποία έφεραν προσωπικά οι συνεταίροι μας φιλόζωοι». Παραδέχεται η Κυρία Πέτρα φον Κοπ μ’ αυτή της τη δήλωση μια ακόμη παράνομη εισαγωγή σκύλων; Σκύλοι, οι οποίο προορίζονται προς παραλαβή από τρίτους – δηλαδή όλοι οι σκύλοι οι οποίοι εισάγονται από Σωματεία προστασίας ζώων – υπόκεινται στη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η μεταφορά τους, συνεπώς, πρέπει να δηλώνεται στις αρμόδιες ελληνικές και γερμανικές αρχές κι αυτές πρέπει να την εγκρίνουν.

Και αυτή η δήλωση της Κυρία φον Κοπ «Ο σταθμός φιλοξενίας στην Πιλατινάτη ίσως πράγματι να είχε αναλάβει περισσότερα σκυλιά από όσα έπρεπε, όμως, όλοι όσοι ασχολούνται με την προστασία των ζώων ξέρουν, πόσες κλήσεις βοήθειας δέχεται καθημερινά ένα καταφύγιο και ότι τα σκυλιά βρίσκονται ένα βήμα πριν το θάνατο, αν δεν μεταφερθούν στις βόρειες ευρωπαϊκές χώρες» δεν αυξάνει την εμπιστοσύνη μας. Η Κυρία φον Κοπ παραδέχεται, ότι στις δραστηριότητες προστασίας ζωών είναι δεδομένο ότι εισάγονται περισσότερα ζώα από αυτά που μπορούν να φροντιστούν και από όσα εγκρίνουν οι κτηνιατρικές Αρχές. Κάτι τέτοιο προφανώς ισχύει για την Κυρία Πέτρα φον Κοπ και την ομάδα Tierschutzgruppe Rüppurr e. V., Η ίδια αναφέρει στην ιστοσελίδα της Tierschutzgruppe Rüppurr e. V. ότι οι οφειλές της στον κτηνίατρο ανέρχονται σε περίπου 11.000 Ευρώ.

Επίσης, και στην περίπτωση της Arche e. V. μπορούμε να έχουμε αμφιβολία για την αξιοπιστία της. Η Κυρία Μάριον Νος αγόρασε το κτήμα στα Βόσγια της Γαλλίας μαζί με το σύζυγό της το 2000 και το μετέτρεψε σε «άσυλο ζώων». Μετά το θάνατο του Κυρίου Βίνφριντ Νος το χρηματοδότησε με τη σύνταξή της. Το κτήμα χρηματοδοτείται με εισφορές μελών, δωρεές και με τα έσοδα από τη φιλοξενία ζώων στον ξενώνα. Τα έσοδα ήταν μάλλον αρκετά για να χρηματοδοτηθεί το κτήμα, όμως σίγουρα όχι για την ανάληψη, φροντίδα των ζώων και τη διαμεσολάβηση για εύρεση τόπου διαμονής για τα ζώα από χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το αργότερο, όμως, από το 2003 και μετά, η Die Arche e. V. αναλάμβανε ζώα από το εξωτερικό. Το 2003, η Die Arche e. V. Ανέλαβε, μόνο από την εκκένωση του καταφυγίου El Moli (Βαρκελώνη) 15 σκύλους, για τους οποίους μεσολάβησε η Χάικε Σπράγκερ στο Κάλρσρουχε. Τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, η Κυρία Σπράγκερ δεν είχε το απαιτούμενο από το άρθρο 11 του νόμου περί προστασίας ζώων πιστοποιητικό ειδικότητας και επίσης το κτήμα της Κυρίας Σπράγκερ εκείνη τη στιγμή δεν ήταν σε θέση να πάρει άδεια λειτουργίας καταφυγίου ζώων.

Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες από τον κύκλο της Die Arche e. V., η Κυρία Σπράγκερ αναλάμβανε επί χρόνια χωρίς τη συγκατάθεση αλλά πιθανώς εν γνώσει της Κυρίας Μάριον Νος 10 με 15 σκύλους το μήνα από αλλοδαπές οργανώσεις προστασίας ζώων (συνήθως από την Ελλάδα) και τους πουλούσε εν ονόματι και με αντίγραφα εγγράφων της Die Arche e. V.. Υπολογίζοντας ένα τέλος υιοθεσίας ύψους 250 eυρώ ανά σκύλο, η Κυρία Σπράγκερ συνεπώς εισέπραττε κάθε μήνα μεταξύ 2.500 Ευρώ και 3.750 Ευρώ αφορολόγητα, με το πρόσχημα της προστασίας των ζώων.

Η ορθότητα αυτής της πληροφορίας υποστηρίζεται από το γεγονός, ότι η ιδιοκτησία της Κυρίας Σπράγκερ στο μεταξύ ανακαινίστηκε, επεκτάθηκε, εξοφλήθηκε και δηλώθηκε στις Αρχές και ακόμη η ίδια έλαβε τη σχετική άδεια λειτουργίας του κυνοκομείου. Κατά πόσο αυτές οι δηλώσεις ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και αν πρόκειται μόνο για κακοπροαίρετες φήμες, δεν είναι βέβαιο και ερευνάται από την Εισαγγελία του Κάρλσρουχε.

Σύμφωνα με δικές της δηλώσεις, η Κυρία Νος απομακρύνθηκε από την Κυρία Χάικε Σπράγκερ το 2006. Εάν τα προαναφερόμενα αληθεύουν, τότε η Κυρία Μάριον Νος παραβίασε το καθήκον της ως Πρόεδρος της Die Arche e. V. να δώσει την αρμόζουσα προσοχή, διότι η Κυρία Χάικε Σπραγκερ εξακολουθεί να είναι ακόμα, στις 01.01.2008, καταγεγραμμένη στην πύλη Zergportal υπό το όνομα της Die Arche e. V.

Το ερώτημα, εάν η Κυρία Μάριον Νος ευθύνεται για την κακοποίηση των 71 σκύλων στο εκκενωμένο κτήμα, εάν ήταν σύμφωνη με τις συνθήκες φροντίδας των ζώων, εάν τις γνώριζε, εάν οι ιδιοκτήτες του κτήματος ενήργησαν με δική τους πρωτοβουλία και τώρα ρίχνουν την ευθύνη στην Κυρία Νος, έχει μόνο από νομικής πλευράς ενδιαφέρον.
Η Κυρία Νος έχει σκύλους, οι οποίοι πιθανώς, όπως οι περισσότεροι, δεν εισάγονται με ορθόδοξο τρόπο στη Γερμανία και οι οποίοι από νομικής πλευράς είναι ιδιοκτησία της Die Arche e. V. και δίνονται από εκεί σε διάφορες μη αδειοδοτημένες και ικανές να λάβουν άδεια λειτουργίας εγκαταστάσεις. Παρόλο που η Κυρία Νος, ως Πρόεδρος του Σωματείου προστασίας ζώων Die Arche e. V., ευθύνεται για τις πράξεις που ενεργούνται εν ονόματι και για λογαριασμό του Σωματείου και από μέλη του Σωματείου, επέτρεψε βαρύτατες κακοποιήσεις ζώων. Ακόμα κι αν αυτό συνέβη μόνο λόγω έλλειψης μηχανισμών ελέγχου.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση. Ακόμα κι αν μπορούμε να αποδώσουμε ελάχιστες ευθύνες στη Κυρία Νος και την Die Arche e. V. Ακόμα κι αν «προστάτες ζώων» όπως η Κυρία Πέτρα φον Κοπ ενεργούν αντίθετα με τις δυνατότητες και την ειδικότητά τους και θέλουν να σώσουν το κάθε ζώο που δεν καταφέρνει να τους ξεφύγει έγκαιρα και δεν διστάζουν να παραβιάσουν τον ένα νόμο περί προστασίας ζώων μετά τον άλλο, η περίπτωση αυτή δείχνει ότι υπάρχει μεγάλη ανάγκη για δράση από πλευράς των Αρχών και του νομοθέτη.

Η Κυρία Κρίστελ Βίλχελμ από το Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου Tierschutzverein Pirmasens έχει δίκιο με το αίτημά της, να υπάρξει μεγαλύτερος έλεγχος από πλευράς των Υγειονομικών και κτηνιατρικών Αρχών. «Χρειάζονται πολύ αυστηροί νόμοι», λέει. Θα ‘πρεπε όμως, ακόμα κι αν δεν υπάρχει δεσμευτική διάταξη από το νόμο, να διαμορφώσει τον κατάλογο με τα links του Σωματείου της λίγο πιο προσεκτικά. Κι εκεί υπάρχουν links σε διάφορα Σωματεία Προστασίας Ζώων, τα οποία προφανώς δεν έχουν ιδέα, ότι οι νόμοι περί προστασίας ζώων ισχύουν και για τα Σωματεία προστασίας ζώων.

Συγγραφή: Ούβε Πέτερ Βίλχελμσεν
Τελευταία ενημέρωση: (Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2008, 17:57)

Απεργία

2008-02-14T07:36:00.000+02:00

Σήμερα ζήτα πίσω τη ζωή που μας ξοδεύουν!

Θάνατος

2008-02-13T07:22:00.000+02:00

Νομίζω πως ο θάνατος είναι η μεγαλύτερη διάψευση.
Όταν πέθανε η μητέρα μου πρώτα απόρησα και μετά έκλαψα. Μωρό δεν ήμουν κι όμως πίστευα ότι επειδή την αγαπούσα ήταν αθάνατη.

Τα αδέσποτα ζώα ανήκουν σε όλους μας

2007-12-20T06:56:00.000+02:00

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται η αθρόα μεταφορά αδέσποτων ζώων (κυρίως σκύλων αλλά και γάτων), από την Ελλάδα σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 8.000 μέχρι και 150.000 αδέσποτα ζώα ετησίως! Δεν είναι λίγες οι φορές που, φιλόζωοι έχουν παρεμποδίσει τη μεταφορά ζώων, αφού έχουν διαπιστώσει πως δεν τηρούνται οι προϋποθέσεις υιοθεσίας αδέσποτων ζώων –όπως αυτές ορίζονται από τη σχετική νομοθεσία, με συνέπεια να μην διασφαλίζεται, ούτε στο ελάχιστο, η τύχη των ζώων όταν μεταφέρονται εκτός συνόρων!

Που πάνε τα αδέσποτα; Ποια η κατάληξή τους, όταν δεν είναι καταγεγραμμένα από τις αρμόδιες δημοτικές υπηρεσίες και όταν δεν υπάρχουν ούτε καν οι υπεύθυνες δηλώσεις των ατόμων που θα τα υιοθετήσουν, οι οποίες να αναφέρουν πως τα συγκεκριμένα ζώα δεν θα χρησιμοποιηθούν σε πειράματα; Πόσο φιλοζωική ενέργεια είναι η μαζική μεταφορά τους κάτω από άθλιες συνθήκες;

Ας θυμηθούμε τη μεταφορά αδέσποτων που εμποδίστηκε στο αεροδρόμιο ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, το 2004, ας θυμηθούμε την κατάσχεση 39 σκυλιών (που είχαν φορτωθεί στην Κέρκυρα), στην Πάδοβα της Ιταλίας τον Απρίλιο του 2006, ας θυμηθούμε τον πρόσφατο εντοπισμό δυο φορτηγών (που είχαν ξεκινήσει από την Κέρκυρα) στην Ανκόνα της Ιταλίας, με προορισμό τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε αυτή την περίπτωση, ο μεταφορέας στην αρχή δήλωσε οτι μεταφέρει 45 σκύλους στις νέες τους οικογένειες, αλλά βρέθηκαν 102 σκύλοι (μεταξύ τους και αρκετά κουτάβια) οι οποίοι μεταφέρονταν σε άθλιες συνθήκες, ανάμεσα σε άλογα, με ελλιπή συνοδευτικά έγγραφα και κατασχέθηκαν από την ιταλική αστυνομία. Αυτά είναι τα γεγονότα!

Όπως γεγονός είναι οτι όσοι προσπάθησαν να παρεμποδίσουν την παράνομη μεταφορά αδέσποτων σκύλων σύρθηκαν σε δίκες από αυτούς που (και κατά δήλωσή τους) παρέβησαν τη σχετική νομοθεσία. Όσοι αναρωτήθηκαν για τη σκοπιμότητα της μεταφοράς ζώων στο εξωτερικό και όσοι ζήτησαν να τηρούνται οι νόμοι σε τέτοιες ενέργειες μηνύθηκαν για συκοφαντική δυσφήμιση των «ελληνικών φιλοζωϊκών σωματείων»! Αναγκάστηκαν να υπερασπιστούν τις απόψεις τους σε αλλεπάλληλες δίκες, οι οποίες αναβάλλονταν διαρκώς, μέχρι την τελική αθώωση των κατηγορουμένων! Το αποτέλεσμα δεν ήταν άλλο από την οικονομική κατάρρευση και, τελικά, τη φίμωση όσων διαμαρτύρονταν για τη μη τήρηση της νομοθεσίας – όπως έγινε στην περίπτωση του ΤΕΤΡΑΠΟΔΟΛΟΓΕΙΝ (η ιστοσελίδα του οποίου έχει αποσυρθεί πλέον από το διαδίκτυο), αλλά και σε αρκετές ακόμα περιπτώσεις μεμονωμένων ατόμων. Αν αυτό δεν συνιστά λογοκρισία και παρεμπόδιση της ελεύθερης έκφρασης, τότε οι συγκεκριμένοι όροι έχουν χάσει πλήρως το νόημά τους.

Πολλοί από αυτούς που μεταφέρουν ζώα στο εξωτερικό ισχυρίζονται πως το κάνουν γιατί οι συνθήκες διαβίωσής τους στην Ελλάδα είναι άθλιες. Και, προκειμένου να τα σώσουν από τη βαρβαρότητα, παραβαίνουν την, κατά την άποψή τους «ανεφάρμοστη ισχύουσα νομοθεσία». Ελπίζουμε να μην βρεθούν αύριο κάποιοι, το ίδιο φιλεύσπλαχνοι, οι οποίοι θα αρπάζουν τα παιδιά των φαναριών, θα τα τσουβαλιάζουν σε κοντέινερ και θα τα στέλνουν για υιοθεσία στο εξωτερικό, προκειμένου να τα σώσουν από την κακομεταχείριση!

Πολλοί από αυτούς που μεταφέρουν ζώα στο εξωτερικό υποστηρίζουν πως οι συνθήκες στις Ευρωπαϊκές χώρες είναι «παραδεισένιες». Θυμίζουμε οτι αναφέρονται σε χώρες που εφαρμόζουν την ευθανασία στα κυνοκομεία τους, χώρες για τις οποίες υπάρχουν στοιχεία σχετικά με την κατασκευή και εμπορία γούνας από γάτες και σκύλους και έχουν προϊστορία, τόσο στην βαρβαρότητα κατά ζώων, όσο και στην χρησιμοποίησή τους σαν πειραματόζωα. Και να υπενθυμίσουμε πως ο ισχυρισμός της αδυναμίας χρησιμοποίησης αδέσποτων για πειραματικούς σκοπούς δεν ευσταθεί, τόσο σύμφωνα με σχετικό πόρισμα Ελλήνων κτηνιάτρων, όσο και με βάση τη λογική. Γιατί αδυνατούμε να αντιληφθούμε τη σημασία της γονιδιακής καθαρότητας σε περιπτώσεις όπου οι δοκιμές αφορούν το τρίχωμα των ζώων (π.χ. σαμπουάν) ή όταν σπάνε τα κόκαλα των σκύλων σε πειράματα σχετικά με κατάγματα ή ακόμα και στις περιπτώσεις όπου τα ζώα χρησιμοποιούνται σε δοκιμές αποτελεσματικότητας όπλων.

Πολλοί από αυτούς που μεταφέρουν ζώα στο εξωτερικό αποδεικνύουν το γεγονός της υιοθεσίας τους από οικογένειες παρουσιάζοντας φωτογραφίες σκύλων σε εσωτερικούς χώρους σπιτιών. Να μας συγχωρέσουν την καχυποψία, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Μεμονωμένες φωτογραφίες σκύλων δεν αποδεικνύουν πως αυτά είναι τα ζώα που μεταφέρθηκαν εκτός Ελλάδος, ούτε αποδεικνύουν πως αυτά είναι όλα τα ζώα.

Μόνο η τήρηση των νομικών προϋποθέσεων μπορεί να εξασφαλίσει, σε κάποιο, έστω, περιορισμένο βαθμό τη μεταφορά των ζώων για υιοθεσία.

ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΙΛΟΖΩΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ:

-Να φροντίζουν για την απαρέγκλιτη τήρηση της νομοθεσίας σχετικά με την εξαγωγή ζώων από τη χώρα.

-Να φροντίζουν για τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών επιβίωσης των αδέσποτων στην ίδια τους τη χώρα και να μην εξάγουν τα ζώα αφήνοντας αμετάβλητες τις συνθήκες επιβίωσής τους στην Ελλάδα. Η εξαγωγή ενός προβλήματος, κάθε άλλο παρά επιλύει το πρόβλημα.

-Να επενδύουν τους οικονομικούς τους πόρους στη δημιουργία συνθηκών περίθαλψης των αδέσποτων και όχι σε αναποτελεσματικές μηνύσεις.

ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ:

-Να καλύψει το νομικό κενό του ν. 3170/2003, προβλέποντας την τιμωρία όσων μεταφέρουν, παράνομα, αδέσποτα σε χώρες του εξωτερικού και εφαρμόζοντας επιτέλους τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό 998/2003 (βάσει του οποίου κατασχέθηκαν τα ζώα στην Ανκόνα και παραπέμφθηκαν οι παραβάτες στη Δικαιοσύνη).

-Να εντατικοποιήσει τους ελέγχους του στις εξόδους της χώρας, προκειμένου να αποτρέψει την παράνομη εξαγωγή αδέσποτων ζώων.

-Να βοηθήσει έμπρακτα τους Δήμους στις προσπάθειές τους για περισυλλογή, πιστοποίηση και απελευθέρωση των αδέσποτων ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον.

17 Νοέμβρη 1973

2007-11-17T21:02:00.000+02:00

Πατέρα,

Θυμάμαι πως όταν η μαμά, κάθε χρόνο, ξεκινούσε με μένα και την αδερφή μου για την πορεία του Πολυτεχνείου, εσύ, στερεότυπα, της έλεγες: "Τα παιδιά! Σε καθιστώ υπεύθυνη για τα παιδιά!"

Και η μαμά έφευγε και συ δεν ακολουθούσες. Φοβόσουν, αλλά δεν τολμούσες και να κρατήσεις στο σπίτι τα "παιδιά".

Και μάς περίμενες.

Σκέφτομαι σήμερα πως καλώς δεν συμμετείχες εσύ, ποτέ, σε καμιά πορεία. Το μήνυμα ήταν Αντίσταση πατέρα.

Α-ντί-στα-ση.

Προβληματισμός

2007-11-06T20:56:00.000+02:00

Όταν αποφασίσαμε την εγγραφή του παιδιού μας σε Παιδικό Σταθμό, προβληματιστήκαμε πολύ για το εάν θα έπρεπε να επιλέξουμε δημόσιο ή ιδιωτικό, με δεδομένο ότι και στους δυο χώρους (αυτόν δηλαδή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας αλλά και στον άλλο του δημοσίου συμφέροντος) υπάρχουν σοβαρά μειονεκτήματα. Στον μεν πρώτο, η αντίληψη περί μεγιστοποίησης του κέρδους με τις ελάχιστες επενδύσεις είναι καθοριστική, στον δε δεύτερο, η πληθώρα των ανευθυνοϋπεύθυνων και των αρμοδίων - αναρμοδίων καθιστούν περίπλοκη υπόθεση την τελική απόδοση και καταμερισμό ευθυνών. Με την πεποίθηση, λοιπόν, ότι η "ορθή" επιλογή είναι σε μεγάλο βαθμό "λαχείο", επιλέξαμε να εγγραφούμε σε ιδιωτικό της περιοχής μας.

Το παιδί μας μέσα στο διάστημα των πέντε πρώτων ημερών ερχόταν κάθε μέρα μωλωπισμένο και χτυπημένο αποδεικνύοντάς μας, δυστυχώς, περίτρανα ότι η "ασφάλεια" των φιλοξενούμενων νηπίων στους Σταθμούς, δεν είναι δεδομένη. Θεωρώντας ότι τα περιστατικά αυτά λόγω της συχνότητάς τους δεν μπορεί να ήταν τυχαία αλλά οφείλονταν στην πλημμελή άσκηση των καθηκόντων της δασκάλας και αρνούμενοι να δεχτούμε την τρέχουσα λογική "παιδιά είναι... θα χτυπήσει το ένα το άλλο" (κατά την κρίση μας είναι πολύ "ευρύχωρη" αυτή η σκέψη και χωράει πολλά), διαμαρτυρηθήκαμε εντονότατα, απαιτήσαμε να διαφυλαχθεί η σωματική ακεραιότητα του παιδιού μας και τονίσαμε ότι ο Σταθμός έχει ηθική αλλά και νομική ευθύνη διασφάλισης της ακεραιότητας των παιδιών.

Αφού λάβαμε διαβεβαιώσεις πως ο Σταθμός είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις προσδοκίες μας και ενώ τα πράγματα κυλούσαν ομαλά, αποφάσισα να επισκεφθώ απροειδοποίητα τον Σταθμό και να παρακαλέσω να μου επιτρέψουν να παρακολουθήσω από κοντά το πρόγραμμά τους. Δέχθηκαν, παρότι φιλοτίμως προσπάθησαν να με κάνουν να αισθανθώ περιττή, ανεπιθύμητη και ξένη.

Κατόπιν τριών ωρών αποχώρησα αφού προηγουμένως τους ευχαρίστησα για τη δυνατότητα που μου παρείχαν. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας η Διευθύντρια επικοινώνησε μαζί μας προκειμένου να μας ενημερώσει ότι η δασκάλα του παιδιού μας έκλαιγε επί 3ωρο (!) κατηγορώντας εμένα για προσπάθεια "ακύρωσης" και "αναίρεσης" της καθώς επίσης και για "έλλειψη εμπιστοσύνης στο πρόσωπό της", επικαλούμενη αστείες δικαιολογίες (π.χ. την παρατήρησή μου ότι ξαφνιάζομαι από τις διαβεβαιώσεις τους πως το παιδί μας καταναλώνει τροφές τις οποίες εγώ γνωρίζω πως ούτε καν αγγίζει).

Και εδώ θα κάνω δυο παρατηρήσεις: Το να αμφισβητείς ένα γεγονός δεν ισοδυναμεί με το να αποδίδεις σε κάποιον την κατηγορία του ψευδολόγου και δεύτερον το να προσπαθεί ο γονέας να ερμηνεύσει τη διαφορετικότητα στη συμπεριφορά και στις συνήθειες του παιδιού του (διατροφικές ή άλλες) δεν ισοδυναμεί με "αμφισβήτηση" της επάρκειας της δασκάλας. Και εάν θέλουμε να παραμείνουμε στο τελευταίο θα έλεγα ότι θεωρώ θρασύτατη την απαίτηση οιουδήποτε ανθρώπου να απαιτεί να βρίσκεται στο απυρόβλητο και ως εάν να έχει ανακηρυχθεί ο κορυφαίος, στον τομέα του, του αιώνα μας, να θεωρούμε - εμείς οι ταπεινοί θνητοί - κάθε του κουβέντα θέσφατον.

Εν πάση περιπτώσει, η δυσάρεστη αυτή εξέλιξη με αιφνιδίασε, με αναστάτωσε αλλά κυρίως με ανησύχησε. Και μετά από μεγάλο προβληματισμό, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το γεγονός αυτό "κατασκευάστηκε" με έναν και μόνο στόχο. Να αντιληφθώ ότι δεν θέλουν κανένα στα πόδια τους και να αποφύγω εφεξής νέες αιφνιδιαστικές επισκέψεις. Το τελευταίο, δεν με ξαφνιάζει. Αντίθετα θεωρώ πως είναι και η βασική αιτία κακοδαιμονίας της εκπαίδευσης στη χώρα μας, δημόσιας και ιδιωτικής, σε όλες τις βαθμίδες. Οταν η πόρτα κλείνει ο δάσκαλος ανακηρύσσεται σε κυρίαρχο και ουδείς νομιμοποιείται να ρωτήσει, να ελέγξει ή να εκφραστεί. Ο δάσκαλος μπορεί να βρίσει, να ταπεινώσει, να ειρωνευτεί, να κάνει μάθημα ή να λέει ανέκδοτα. Ανεξέλεγκτος.

Το ενδεχόμενο αλλαγής σχολείου φυσικά και μας απασχόλησε. Ουδείς όμως μας εγγυάται ότι στην ίδια θέση δεν θα βρεθούμε ξανά και το αποτέλεσμα δεν μπορεί φυσικά να είναι η επ΄ άπειρον αλλαγή περιβάλλοντος. Από την άλλη, η σχέση μας έχει ήδη "τραυματιστεί". Αισθάνομαι ότι σιωπηρά επιδιώκεται να μας επιβληθεί ένας συγκεκριμένος "κώδικας" συμπεριφοράς και μας επιφυλάσσεται ένας σιωπηλός ρόλος "παρατηρητών" των μεθόδων τους. Όμως αυτόν τον ρόλο αρνούμαι να τον αποδεχθώ.

Γέλιο

2007-11-04T00:18:00.000+02:00

Όταν ξεκαρδίζεται η κόρη μας, λιγώνομαι.
Δεν χορταίνεται το γέλιο ενός παιδιού.
Το κακάρισμά του.

Φόβος

2007-11-01T18:35:00.000+02:00

Αντιλαμβάνομαι ότι δεν πρέπει να αναλαμβάνουμε εμείς (γονείς ή δάσκαλοι) πρωτοβουλίες αντί του παιδιού, ακυρώνοντάς το, αλλά αντίθετα να το ενθαρρύνουμε και να του διδάσκουμε τρόπους υπεράσπισης του εαυτού του και του δίκιου του. Είναι πράγματι απαραίτητο να το καταστήσουμε όσο το δυνατόν ταχύτερα αύταρκες, ανεξάρτητο, δυνατό και ικανό να διεκδικεί ό,τι του ανήκει, σε μια τόσο άδικη και βίαιη κοινωνία.

Είναι όμως η υπέρμετρη αγάπη, πολλές φορές, και ο φόβος μας να μην πονέσει (σωματικά ή ψυχικά) αυτός ο απολύτως εξαρτημένος από εμάς μικρός Άνθρωπος, που μας ωθεί στο να επιλέγουμε - κατά την κρίση μας - τη λύση με το μικρότερο δυνατό κόστος για κείνον, λησμονώντας ότι και οι αρνητικές εμπειρίες παραμένουν χρήσιμες εφόσον μας θωρακίζουν.

Υ.Γ. Τώρα πάντως που απέκτησα εγώ παιδί, πατέρα, κατανοώ πως στη λέξη "αντάρα" που χρησιμοποιούσες για να αποδώσεις ό, τι αισθανόσουν για μένα, προσδίδουμε, εμείς οι δύο, διαφορετικό εννοιολογικό περιεχόμενο.

Μπέττυ

2007-06-02T18:08:00.001+03:00

Mια αρκούδα που την έλεγαν Μπέττυ, λοιπόν, συντροφεύει ένα μωρό στα όνειρά του.

Καλώς σε βρήκα divine!