Αντεπίθεση!

Να σας πω μια ιστορία;

"Δεν μπορώ" του είπα. "Δεν μπορώ!"

"Σίγουρα;" με ρώτησε αυτός.

"Ναι. Πολύ θα ήθελα να να μπορούσα να σταθώ μπροστά της και να της πω τι νιώθω... Ξέρω, όμως, ότι δεν μπορώ!!!"

Ο Χοντρός κάθισε σαν το Βούδα πάνω σ΄ εκείνες τις φριχτές μπλε πολυθρόνες του γραφείου του. Χαμογέλασε, με κοίταξε στα στα μάτια και, χαμηλώνοντας τη φωνή όπως έκανε κάθε φορά που ήθελε να τον ακούσουν προσεκτικά, μου είπε:

"Να σου πω μια μια ιστορία..."

Και χωρίς να περιμένει να συμφωνήσω, ο Χόρχε άρχισε να αφηγείται.

Οταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του...

Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ΄ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μιά αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του.

Ωστόσο, το ξύλο ήταν ήταν αληθινα μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος. Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορούσε να ξεριζώνει δεντρα με τη δύναμη του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει.

Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο.

Μα τι τον κρατάει;
Γιατί δεν το σκάει;

Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο, τον πατέρα μου ή ένα θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα. Κάποιος μου εξηγησε ότι ο ελέφαντας είναι δαμασμένος.

Έκανα τότε την προφανή ερώτηση: "Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν;"
Δε θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι, και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα.

Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα - ευτυχώς για μένα - ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν΄ ανακαλύψει την απάντηση.

Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ΄ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός.

Έκλεισα τα μάτια και φανάσθηκα τον νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι. Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα, παρ΄ όλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφερει, γιατί το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του.

Φαντάσθηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο... Ώσπου μια μέρα, μια φρικτή μέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του.

Αυτος ο πανίσχυρος και θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί, ο δυστυχής.

Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννησή του ειναι χαραγμένη στη μνήμη του.

Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση.

Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του...

"Έτσι είναι, Ντεμιάν. Όλοι είμαστε λίγο - πολύ σαν τον ελέφαντα του τσίρκου. Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία.

Ζούμε πιστεύοντας ότι "δεν μπορούμε" να κάνουμε ενα σωρό πράγματα, απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν είμαστε μικροί, προσπαθήσαμε και δεν τα καταφέραμε.

Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα. Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα: "Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δε θα μπορέσω."

Ο Χόρχε έκανε μια μεγάλη παύση. Ύστερα πλησίασε, κάθησε στο πάτωμα μπροστά μου και συνέχισε:

"Αυτό σου συμβαίνει, Ντέμι. Ζεις μέσα στα όρια της ανάμνησης ενός Ντεμιάν που δεν υπάρχει πια, εκείνου που δεν τα κατάφερε.

Ο μοναδικός τρόπος να μάθεις εάν μπορείς, είναι να προσπαθήσεις πάλι με όλη σου την ψυχή... Με όλη σου την ψυχή!

(O αλυσοδεμένος ελέφαντας. Του Χόρχε Μπουκάι)

***

Αφιερωμένο σε όλους όσοι παραμένουμε δεμένοι σε μικρά ή μεγάλα παλούκια και μη συναισθανόμενοι την τρομερή μας δύναμη, δειλιάζουμε και δεν κάνουμε ένα βήμα μπροστά...

Γιορτή της Μητέρας

Χρόνια Πολλά στις μητέρες που αγαπούν με Πάθος και όχι συμβατικά τα παιδιά που έφεραν στη Ζωή,
σε κείνες που τα σέβονται,
που δεν τα ταπεινώνουν,
που δεν τα υποτιμούν,
που δεν τα ανταγωνίζονται,
που τα προστατεύουν από κινδύνους ορατούς και αόρατους,
που γίνονται και παραμένουν ασπίδα προστασίας γι αυτά,
που τους παρέχουν Ασφάλεια και δεν τα κακοποιούν σωματικά, ψυχολογικά ή λεκτικά,
καταδικάζοντάς τα να διαβιούν εν κινδύνω.

Χρόνια Πολλά στις μητέρες που επιτρέπουν στα παιδιά τους να πρωταγωνιστούν στη ζωή τους,
και όχι να παραμένουν βουβά, παραπονεμένα και μελαγχολικά στο περιθώριό της,
που αναστέλλουν προσωπικές και επαγγελματικές δραστηριότητες,
που επανατοποθετούν τις σχέσεις τους με την πατρική οικογένεια και παραμερίζουν κάθε παλιό τους ρόλο προς όφελος του νέου,
που κατορθώνουν να ανασύρουν στην επιφάνεια κάθε δυνατότητα και κάθε ταλέντο των μικρών τους,
και τα καθοδηγούν με γνώση και συναίσθημα ώστε να τα εξελίξουν,
προκειμένου να ολοκληρωθούν και να ευτυχήσουν,
που δεν απαιτούν ρεκόρ πρωταθλητών και δεν επιβάλλουν πρότυπα.

Χρόνια Πολλά στις μητέρες που είναι δίκαιες και γενναίες ώστε να τολμούν να ενοχοποιούν τον εαυτό τους,
και όχι το παιδί τους ή τις "συνθήκες",
που αναγνωρίζουν τα λάθη ή τις παραλείψεις τους και ζητούν, ειλικρινά, συγγνώμη γι αυτές,
που δεν το χρησιμοποιούν ως όχημα για την κοινωνική καταξίωση και επιβεβαίωσή τους,
αλλά ως μια άλλη, διαφορετική και αυθύπαρκτη οντότητα που έχει δικαίωμα στο λάθος, την αποτυχία ή τη διάψευση,
που το θωρακίζουν με την Αγάπη τους,
που δεν προδίδουν την εμπιστοσύνη του την τυφλή,
που του εξασφαλίζουν τη δυνατότητα να αισθάνεται μοναδικό, πολύτιμο και αξιαγάπητο,
που το καθιστούν, δηλαδή, πλήρη, ισορροπημένο και δυνατό Άνθρωπο.

Χρόνια Πολλά στις Μητέρες εκείνες, τις ελάχιστες, τις ικανές να αγαπούν με τρόπο απόλυτο και θυελλώδη,
Χρόνια Πολλά στις Μητέρες εκείνες που πέρα από ρίζες, δίνουν στο παιδί τους και Φτερά.

Γκαπ! Γκουπ!

Ούτε να σε αποχαιρετήσω δεν μπόρεσα. Ούτε να σφίξω στην αγκαλιά μου τους αγαπημένους σου, εκείνους που σου συμπαραστάθηκαν έως το Τέλος.

Ήρθε ο φίλος σου, όμως, εκείνος εκπροσώπησε και μένα.

Και επέστρεψε ναυάγιο, ξέρεις γιατί; Επειδή τίποτα δεν του φάνηκε σκληρότερο και περισσότερο οδυνηρό από τον ήχο που έκαναν οι φτυαριές με το χώμα πάνω στο ξύλινο φέρετρo.

Γκαπ! Γκουπ!
Γκαπ! Γκουπ!

Ελαφρύ το χώμα που σε σκέπασε...

Αχ μωρέ!

Αχ μωρέ Πόπη μου που βιάστηκες να πετάξεις γι αλλού και μας άφησες έρημους να γλύφουμε τις πληγές μας. Άνοιξες το βήμα σου και δεν σε πρόλαβα, ξέρεις πόσα ήθελα να σου πω;

Γνώριζαν πολλοί για τις διώξεις που υπέστης, ελάχιστοι για τη δικαίωσή σου. Για όσα δεν πρόφτασες να μιλήσεις, θα μιλήσουμε εμείς, σου το υπόσχομαι!

Στο καλό Πόπη μου πολύτιμη και σπάνια, μόνη δεν θα ΄σαι εκεί, να μην φοβάσαι. Χαιρετισμούς να δώσεις στον Νίκο που σου ΄λειψε, στην Καίτη, στη μαμά μου...

Πάσχα

Τίποτα δεν με μελαγχολούσε περισσότερο από την Άνοιξη, τη Μεγάλη Εβδομάδα, το Πάσχα. Η αναγέννηση της Φύσης ισοδυναμούσε με έναν μικρό, δικό μου, θάνατο.

Έως που μια Μεγάλη Δευτέρα, 25 Απριλίου, στη ζωή μου ήρθε η κόρη μου, κατόπιν περιπετείας μακράς.

Από τότε, κάθε Άνοιξη, ξαναγεννιέμαι και ευχαριστώ τον Θεό που επέτρεψε σε έναν μικρό του Άγγελο να με επισκεφθεί και να μην με προσπεράσει (πάλι). Και τον παρακαλώ να μου επιτρέψει να ζήσω, όχι για να τον "χαρώ" μα για να τον προστατεύω όσο θα είναι εκείνος μικρός, αδύναμος και αθώος.


Χρόνια Πολλά μωρό μου!
Χρόνα Πολλά Μαρία - Φωτεινή!

Καλό Πάσχα!

***

Μία η άνοιξη,
ένα το σύννεφο,
χρυσή η βροχή,
βροχή που χόρευε,
σε κάμπο ώριμο,
ως το πρωί.

Σαν στάχυα έλυσες,
πάνω στους ώμους μου,
χρυσά μαλλιά,
σαν στάχυ χόρευες,
σαν στάχυα αμέτρητα,
ήταν τα φιλιά.

Διονύσης Σαββόπουλος

Ομοφυλοφιλία

Στη σημερινή Ελευθεροτυπία ο ανωτέρω εικονιζόμενος κόρακας αποδίδει την ομοφυλοφιλία σε σεξουαλική παρενόχληση κατά την παιδική ηλικία και συνεχίζει λέγοντας:

"H ομοφυλοφιλία στην πρώτη φάση, την παιδική, που έγινε "επέμβαση", ήταν αναγκαστική, στη δεύτερη φάση αποτελεί αμαρτωλή επιλογή και στην τρίτη εξάρτηση καταστρεπτική".

Mε άλλα λόγια δηλαδή ο βιασμός ενός παιδιού ("αναγκαστική επέμβαση") δεν κομμάτιασε την αθώα ψυχή του, δεν μάτωσε το κορμάκι του, δεν του δημιούργησε φόβο, δεν αισθάνθηκε υποτιμημένο, δεν ασιθάνθηκε ταπεινωμένο και προδομένο (συνήθως ο βιαστής δεν είναι άγνωστος αλλά πολύ οικείο πρόσωπο στο παιδί), δεν οργίστηκε, δεν θύμωσε, δεν περιήλθε σε απόγνωση και απελπισία αλλά του άρεσε κιόλας, εφόσον στην πορεία το επέλεξε ("αμαρτωλή επιλογή") και καθόλη τη διάρκεια της ενήλικης ζωής του πλέον εξαρτάται από την επιθυμία αυτή ("εξάρτηση καταστρεπτική").

Μόνο αναγούλα αισθάνομαι όταν έρχομαι αντιμέτωπη με τέτοιες προσεγγίσεις που αφορούν ειδεχθή εγκλήματα, όπως και κάθε φορά που ακούω ή διαβάζω από "αρσενικούς" την προτροπή τους σε γυναίκες: "Εάν δεν μπορείς να αποφύγεις τον βιασμό, τουλάχιστον, απόλαυσέ τον".